شما دو شرکت C (شرکت سهامی) دارید. شرکت عملیاتی ۳۰۰,۰۰۰ دلار سود انباشته روی دست دارد و شما می‌خواهید بخشی از آن نقدینگی به جیب خودتان برود. برنامه‌تان بی‌نقص به نظر می‌رسد: سهام خود در شرکت دوم را به قیمت ۱۸۰,۰۰۰ دلار به شرکت اول می‌فروشید، سود سرمایه با بازیابی کامل بهای تمام‌شده (basis) گزارش می‌کنید و با نرخ‌های مساعد مالیات می‌پردازید. اوراق می‌گویند «قرارداد خرید سهام». حواله بانکی می‌گوید «عوض». همه‌چیز شبیه یک فروش است.
با این حال سازمان امور مالیاتی (IRS) آن را سود سهام می‌نامد — و دلیلش مقرره‌ای است که بیشتر مالکان-مدیران هرگز نامش را نشنیده‌اند. ماده ۳۰۴ قانون درآمد داخلی، فروش سهام بین شرکت‌هایی را که شما کنترل می‌کنید به‌عنوان بازخرید بازتعریف می‌کند و سپس عواید را از قواعد سود سهام عبور می‌دهد. اگر شما هر دو طرف معامله را کنترل می‌کنید، قیمت «فروش» به میزان سود و سود انباشته (earnings and profits) هر یک از دو شرکت، به‌صورت درآمد عادی سود سهام به شما بازمی‌گردد، بدون هیچ بازیابی بهای تمام‌شده‌ای روی بخش سود سهام. این راهنما توضیح می‌دهد که ماده ۳۰۴ کدام معاملات را می‌گیرد، آزمون کنترل چگونه کار می‌کند، چهار خروج باریک تحت ماده ۳۰۲ چیست، مبلغ سود سهام چگونه سنجیده می‌شود و وقتی بازتعریف رخ می‌دهد بر بهای تمام‌شده سهام شما چه می‌آید.
مشکلی که ماده ۳۰۴ حل می‌کند
با آنچه بدون این قاعده رخ می‌داد شروع کنید. سود سهام از یک شرکت C به میزان سود و سود انباشته شرکت، به‌عنوان درآمد عادی مالیات‌بندی می‌شود، بدون بازیابی بهای تمام‌شده سهام شما. سود سرمایه از فروش سهام اول بازیابی بهای تمام‌شده می‌گیرد و سپس نرخ‌های ترجیحی. این شکاف وسوسه‌ای آشکار ایجاد می‌کند: به‌جای اینکه شرکتتان به شما سود سهام بدهد، چیزی به آن می‌فروشید — در این مورد، سهام شرکت دیگرتان — و استخراج نقدینگی را در قالب فروش می‌آرایید.
کنگره این در را با ماده ۳۰۴، با عنوان «بازخرید از طریق استفاده از شرکت‌های مرتبط»، بست. منطق آن اقتصادی است، نه تشریفاتی. پیش از معامله، شما هر دو شرکت و سودهای ترکیبی‌شان را کنترل می‌کردید. پس از معامله، همچنان هر دو شرکت و سودهای ترکیبی‌شان را کنترل می‌کنید — فقط یکی از آن‌ها اکنون سهام دیگری را در اختیار دارد و شما نقدینگی در دست دارید. هیچ‌چیز در سهم اقتصادی شما به شکلی که یک فروش واقعی به یک outsider آن را تغییر می‌دهد، تغییر نکرده است. بنابراین قانون، نقدینگی دریافتی شما را به‌عنوان توزیعی در بازخرید سهام می‌بیند و آن را تحت قواعد بازخرید مواد ۳۰۲ و ۳۰۱ می‌آزماید که بسیار سخت‌گیرانه‌تر از قواعد فروش عادی هستند.
نتیجه عملی: هر زمان که نقدینگی از شرکتی که کنترل می‌کنید به شما منتقل می‌شود، در ازای سهام شرکت دیگری که کنترل می‌کنید، فرض کنید ماده ۳۰۴ در اتاق حاضر است تا خلافش ثابت شود.
دو معامله‌ای که ماده ۳۰۴ می‌گیرد
این قانون دو ساختار را پوشش می‌دهد. مشخص کنید کدام یک با معامله شما مطابقت دارد، چون محاسبه سود و سود انباشته بین آن‌ها متفاوت است.
تحصیل‌های خواهر و برادر: ماده ۳۰۴(الف)(۱)
این مورد رایج برای مالکان-مدیران است. یک یا چند شخص هر یک از دو شرکت را کنترل می‌کنند — آن‌ها را شرکت صادرکننده (که سهامش فروخته می‌شود) و شرکت تحصیل‌کننده (که آن را می‌خرد) بنامید. در ازای دارایی، معمولاً نقدینگی، شرکت تحصیل‌کننده سهام شرکت صادرکننده را از سهامدار کنترل‌کننده می‌خرد. قانون نقدینگی را به‌عنوان توزیعی در بازخرید سهام شرکت تحصیل‌کننده می‌بیند.
یک مثال عینی: شما ۱۰۰ درصد OpCo و ۱۰۰ درصد HoldCo را دارید. سهام HoldCo خود را به قیمت ۱۸۰,۰۰۰ دلار به OpCo می‌فروشید. این یک تحصیل خواهر و برادر است. آن ۱۸۰,۰۰۰ دلار چنان آزموده می‌شود که گویی OpCo سهام خودش را از شما بازخرید کرده، هرچند هیچ سهمی از OpCo دست‌به‌دست نشده است.
تحصیل‌های مادر-فرعی: ماده ۳۰۴(الف)(۲)
در اینجا یک شرکت فرعی — شرکت تحصیل‌کننده — سهام شرکت مادر خود، شرکت صادرکننده، را از یک سهامدار می‌خرد. قانون نقدینگی را به‌عنوان توزیعی در بازخرید سهام شرکت مادر می‌بیند.
مثال: شما ۱۰۰ درصد ParentCo را دارید که ۱۰۰ درصد SubCo را در اختیار دارد. SubCo سهام ParentCo شما را به نقدینگی می‌خرد. عواید چنان آزموده می‌شود که گویی بازخرید ParentCo است. به قاعده ترتیب در قانون توجه کنید: اگر معامله‌ای با الگوی مادر-فرعی مطابقت داشته باشد، همان بند حاکم است و بند خواهر و برادر اعمال نمی‌شود، حتی اگر قواعد انتساب به‌طور قابل بحث بتواند آن را از هر دو جهت قالب‌بندی کند.
کنترل: آزمون ۵۰ درصدی که معمولاً انتساب آن را تعیین می‌کند
ماده ۳۰۴ فقط در صورتی اعمال می‌شود که آزمون کنترل برآورده شود، و آستانه آن پایین‌تر از آن چیزی است که بیشتر مردم انتظار دارند. یک یا چند شخص باید هم شرکت صادرکننده و هم شرکت تحصیل‌کننده را کنترل کنند. کنترل یعنی مالکیت سهامی که حداقل ۵۰ درصد از کل قدرت رأی ترکیبی یا حداقل ۵۰ درصد از کل ارزش همه طبقات سهام را داشته باشد. هر یک از این دو شاخه به‌تنهایی کافی است.
مالکیت مستقیم فقط نقطه شروع است. ماده ۳۰۴(ج) مستلزم سنجش کنترل با قواعد مالکیت ساختاری ماده ۳۱۸ است، با اصلاحاتی که آن‌ها را آسان‌تر برای نقض‌کردن می‌کند. این قواعد سهام را از منابع زیر به شما نسبت می‌دهند:
- اعضای خانواده — همسر، فرزندان، نوه‌ها و والدین شما. سهامی که همسرتان دارد سهام شما به حساب می‌آید.
- شرکت‌های تضامنی، ماترک‌ها، تراست‌ها و شرکت‌ها — مالکیت از طریق نهادها به نسبت سهم شما به شما جریان می‌یابد، و در برخی موارد انتساب شرکت-به-سهامدار با آستانه‌های پایین‌تری از نسخه‌های استاندارد ماده ۳۱۸ اعمال می‌شود.
اینجاست که معاملاتی که امن به نظر می‌رسند معلوم می‌شود نیستند. فرض کنید شما مستقیماً ۴۰ درصد از هر یک از دو شرکت و همسرتان ۱۵ درصد از هر یک را دارد. سهم مستقیم شما از آستانه رد می‌شود، اما با انتساب همسری چنان در نظر گرفته می‌شوید که ۵۵ درصد از هر دو را در اختیار دارید — کنترل برآورده می‌شود و ماده ۳۰۴ اعمال می‌شود. پیش از نتیجه‌گیری اینکه یک فروش سهام بین اشخاص مرتبط «فقط یک فروش» است، محاسبه انتساب را روی هر عضو خانواده و هر نهادی که در تصویر است اجرا کنید. اگر کنترل پس از انتساب واقعاً برآورده نشود، ماده ۳۰۴ اعمال نمی‌شود و معامله به‌عنوان فروش عادی سهام آزموده می‌شود. آن خروجی واقعی است اما باریک، چون تور انتساب گسترده پهن شده است.
بازخرید فرضی: چهار خروج باریک تحت ماده ۳۰۲
وقتی ماده ۳۰۴ اعمال می‌شود، عواید شما به‌عنوان بازخرید آزموده می‌شود، و بازخرید باید یکی از چهار آزمون ماده ۳۰۲(ب) را برای کسب رفتار فروش یا تبادل با بازیابی بهای تمام‌شده و سود سرمایه احراز کند. اگر هر چهار را رد کند، کل مبلغ یک توزیع ماده ۳۰۱ است — درآمد سود سهام به میزان سود و سود انباشته مربوطه. آزمون‌ها:
۱. اساساً معادل سود سهام نبودن. این آزمون مبتنی بر حقایق و اوضاع‌واحوال است. شما به یک «کاهش معنادار» در سهم متناسب خود در شرکت نیاز دارید — که بر حقوق رأی شما، مشارکت شما در سود و سهم شما از دارایی خالص هنگام انحلال اثر بگذارد. خروج نقدینی که درصد مالکیت شما را اساساً همان‌جا که بود نگه دارد رد می‌شود. چون معاملات ماده ۳۰۴ طبق تعریف شامل سهامداری است که کنترل هر دو شرکت را حفظ می‌کند، همین آزمون است که بیشتر معاملات بازتعریف‌شده در آن رد می‌شوند.
۲. بازخرید به‌طور قابل‌توجه نامتناسب. این آزمون ریاضی است، با دو شاخه که هر دو باید بلافاصله پس از بازخرید برقرار باشند: شما کمتر از ۵۰ درصد از کل قدرت رأی ترکیبی را در اختیار دارید، و درصد سهام رأی‌دار شما پس از بازخرید کمتر از ۸۰ درصد آنچه پیش از آن بود است. اگر ۱۰۰ درصد داشتید و پس از بازخرید همچنان به‌طور مؤثر شرکت را از طریق مالکیت منتسب کنترل می‌کنید، هیچ‌کدام از دو شاخه برآورده نمی‌شود.
۳. خاتمه کامل منافع. اگر بازخرید کل منافع مالکیتی شما در شرکت را پایان دهد — نه سهامی، نه نقشی به‌عنوان افسر، مدیر یا کارمند — رفتار تبادل را می‌گیرید. انتساب خانوادگی را می‌توان برای این آزمون صرف‌نظر کرد، اما فقط تحت شرایط سخت‌گیرانه: باید برای حداقل ده سال هیچ منفعتی در شرکت حفظ نکنید و توافقنامه لازم را ثبت کنید. برای مالک-مدیری که سهام را بین دو شرکتی می‌فروشد که قصد دارد همچنان اداره‌شان کند، این خروج معمولاً به‌طور ساختاری در دسترس نیست.
۴. انحلال جزئی. رفتار تبادل برای توزیع‌ها در انحلال جزئی در دسترس است، اما این آزمون فقط برای سهامداران غیرشرکتی اعمال می‌شود و کسب‌وکاری واقعاً در حال انقباض را پوشش می‌دهد — کوچک‌شدن واقعی عملیات شرکت، نه جابه‌جایی کاغذی سهام بین نهادهای مرتبط.
به تله‌ای توجه کنید که قانون می‌گذارد: همان قواعد انتسابی که ابتدا شما را به ماده ۳۰۴ کشاند، در آزمون‌های ماده ۳۰۲ هم شما را دنبال می‌کند و مالکیت پیش و پس از شما را با همان سهام منتسب‌شده لحاظ می‌کند. سهامداری که کنترل غیرمستقیم را حفظ می‌کند تقریباً همیشه در هر آزمونی رد می‌شود، که عواید را به رفتار سود سهام می‌رساند. این در نگارش تصادفی نیست. این همان مقرره است که مطابق منظور کار می‌کند.
چه مقدار سود سهام: قواعد انباشت سود و سود انباشته
اگر آزمون‌های ماده ۳۰۲ را رد کنید، عواید به یک توزیع ماده ۳۰۱ تبدیل می‌شود: نخست سود سهام، به میزان سود و سود انباشته، سپس بازگشت معاف از مالیات بهای تمام‌شده، سپس سود سرمایه. ماده ۳۰۴(ب)(۲) قواعد ویژه‌ای برای اینکه سود و سود انباشته چه کسی به حساب می‌آید فراهم می‌کند، و ترتیب بستگی به ساختاری دارد که دارید.
انباشت خواهر و برادر: نخست تحصیل‌کننده، سپس صادرکننده
در معامله ماده ۳۰۴(الف)(۱)، سود سهام در برابر سود و سود انباشته ترکیبی هر دو شرکت در یک ترتیب ثابت سنجیده می‌شود: نخست سود و سود انباشته شرکت تحصیل‌کننده (جاری به‌علاوه انباشته)، سپس شرکت صادرکننده. این ترتیب بخش سود سهام را پیش از آغاز هر بازیابی بهای تمام‌شده به حداکثر می‌رساند.
اعداد را کار کنید. شرکت تحصیل‌کننده شما ۱۰۰,۰۰۰ دلار سود و سود انباشته دارد و شرکت صادرکننده ۵۰,۰۰۰ دلار. شما ۱۸۰,۰۰۰ دلار برای سهام دریافت می‌کنید. نخستین ۱۰۰,۰۰۰ دلار سود سهامی است با منشأ تحصیل‌کننده، ۵۰,۰۰۰ دلار بعدی سود سهامی است با منشأ صادرکننده، و فقط ۳۰,۰۰۰ دلار باقی‌مانده از رفتار سود سهام می‌گریزد — در برابر بهای تمام‌شده شما در سهام منتقل‌شده به کار می‌رود، و هر مازاد بر بهای تمام‌شده به‌عنوان سود سرمایه مالیات‌بندی می‌شود. وقتی هر دو شرکت سودآور هستند، سود سهام بیشتر یا تمام عواید را می‌بلعد.
مادر-فرعی: فقط سود انباشته شرکت فرعی تحصیل‌کننده
در معامله ماده ۳۰۴(الف)(۲)، قاعده ساده‌تر است: سود سهام صرفاً با ارجاع به سود و سود انباشته شرکت فرعی تحصیل‌کننده سنجیده می‌شود، گویی خود شرکت فرعی توزیع را انجام داده است. سود شرکت مادر وارد محاسبه نمی‌شود. هر عوایدی بالاتر از سود و سود انباشته شرکت فرعی در برابر بهای تمام‌شده شما در سهام مادر که به‌طور فرضی تسلیم کرده‌اید به کار می‌رود.
این عدم تقارن برای برنامهریزی اهمیت دارد. در معامله خواهر و برادر، سود انباشته در هر یک از دو شرکت به سود سهام می‌رسد. در معامله مادر-فرعی، فقط سود انباشته شرکت فرعی به حساب می‌آید — که دو طرف دارد، چون شرکت فرعی پرنقدینگی همان نتیجه سنگین سود سهام را با محاسبه کوتاه‌تر تولید می‌کند.
بر بهای تمام‌شده سهام شما چه می‌آید
اینجا بخشی است که پس از تعیین بخش سود سهام آزاردهنده است. چون معامله یک توزیع است و نه فروش، بهای تمام‌شده سهامی را که «فروختید» در برابر مبلغ سود سهام بازیابی نمی‌کنید. آن بهای تمام‌شده بازیابی‌نشده از دست نمی‌رود، بلکه جابه‌جا می‌شود: به بهای تمام‌شده سهام باقی‌مانده شما در شرکت تحصیل‌کننده افزوده می‌شود. اگر هیچ سهام باقی‌مانده‌ای در شرکت تحصیل‌کننده نداشته باشید، به سهامی که در شرکت صادرکننده حفظ می‌کنید می‌چسبد.
فرض کنید بهای تمام‌شده شما در سهام منتقل‌شده شرکت صادرکننده ۴۰,۰۰۰ دلار بود و ۱۵۰,۰۰۰ دلار از ۱۸۰,۰۰۰ دلار عواید شما سود سهام بود. دنباله ۳۰,۰۰۰ دلاری غیرسود سهام ۳۰,۰۰۰ دلار از بهای تمام‌شده را جذب می‌کند، و ۱۰,۰۰۰ دلار باقی‌مانده بهای تمام‌شده به سهام شرکت تحصیل‌کننده شما منتقل می‌شود و بهای تمام‌شده آن‌ها را برای روزی که در نهایت آن‌ها را بفروشید یا بازخرید کنید بالا می‌برد. این سازوکار در آیین‌نامه‌های ماده ۳۰۴ نهفته است، و انتقال باید مستند شود — بازسازی یک جابه‌جایی بهای تمام‌شده سال‌ها بعد، در حین حسابرسی یا یک فروش، از اوراق معامله‌ای که یک «خرید سهام» را توصیف می‌کنند، دقیقاً همان راهی است که بهای تمام‌شده برای همیشه از دست می‌رود. تحلیل ماده ۳۰۴، محاسبات سود و سود انباشته با ترتیب انباشت، و تعدیل‌های بهای تمام‌شده حاصل را بنویسید و با پرونده معامله نگه دارید.
ثبت در دفاتر: نقدینگی آسان است، تفکیک کار است
اینجاست که حسابداری با قانون مالیات برخورد می‌کند، و جایی که بیشتر مالکان-مدیران در دفاتر خودشان اشتباه می‌کنند. دفاتر شرکت تحصیل‌کننده ساده‌اند — خروج نقدینگی، سرمایه‌گذاری در سهام شرکت خواهر به‌عنوان دارایی ثبت می‌شود. ثبت دشوار در طرف شما به‌عنوان سهامدار است، چون دفاتر باید واقعیت مالیاتی را منعکس کنند: بخشی درآمد سود سهام، بخشی بازگشت سرمایه، نه یک فروش تمیز یک دارایی.
فرض کنید دفاتر شخصی شما سرمایه‌گذاری در شرکت تحصیل‌کننده را ردیابی می‌کنند، و دریافت ۱۸۰,۰۰۰ دلاری به ۱۵۰,۰۰۰ دلار سود سهام و ۳۰,۰۰۰ دلار بازیابی بهای تمام‌شده تقسیم می‌شود. ثبت این‌گونه است:
option "operating_currency" "USD"
option "title" "Section 304 deemed redemption proceeds"
2026-01-01 open Assets:Personal:Checking USD
2026-01-01 open Assets:Investments:AcquiringCorp:Stock USD
2026-01-01 open Income:Dividends:AcquiringCorp USD
2026-06-30 * "Acquiring Corp" "Section 304 proceeds: dividend plus basis recovery"
Assets:Personal:Checking 180000.00 USD
Income:Dividends:AcquiringCorp -150000.00 USD
Assets:Investments:AcquiringCorp:Stock -30000.00 USDدو جزئیات شایسته توجه است. نخست، شاخه سود سهام به درآمد سود سهام ثبت می‌شود، نه به حساب سود — ثبت کل دریافتی در برابر حساب سرمایه‌گذاری، موقعیت سود شما را بیش از واقع و درآمد عادی را کمتر از واقع نشان می‌دهد. دوم، آن ۱۰,۰۰۰ دلار بهای تمام‌شده بازیابی‌نشده از مثال قبلی به‌صورت یک خط جداگانه ظاهر نمی‌شود؛ در بهای تمام‌شده باقی‌مانده حساب سرمایه‌گذاری جاسازی‌شده می‌ماند، و به همین دلیل یک یادداشت در دفتر کل یا پرونده معامله که جابه‌جایی بهای تمام‌شده را ثبت کند، تزئین اختیاری نیست. وقتی در نهایت سهام شرکت تحصیل‌کننده را واگذار کنید، همان بهای تمام‌شده جابه‌جاشده چیزی است که شما را از پرداخت مالیات دوباره بر همان دلارها بازمی‌دارد.
اگر دفاتر شرکت را هم در متن ساده ردیابی می‌کنید، دفتر کل هر شرکت را جدا نگه دارید و سرمایه‌گذاری بین‌شرکتی را به بهای تمام‌شده شرکت تحصیل‌کننده ثبت کنید. برای پیش‌زمینه درباره ساختاردهی دفاتر چندنهادی، مستندات مربوط به سازمان‌دهی امور مالی کسبوکار و داشبوردهای Fava برای تجسم موقعیت هر نهاد در کنار هم را ببینید.
شش اشتباهی که یک فروش برنامه‌ریزی‌شده را به سود سهام غیرمنتظره تبدیل می‌کند
۱. این باور که یک قیمت واقعاً مورد مذاکره، آن را به یک فروش واقعی تبدیل می‌کند. ماده ۳۰۴ نمی‌پرسد که آیا قیمت منصفانه، مستند یا تأییدشده با ارزیابی بود. می‌پرسد که آیا کنترل وجود داشت. یک معامله با قیمت منصفانه و ظاهراً به‌شرط طول بازو بین دو شرکت خودتان دقیقاً مثل یک قیمت سوبسیدی بازتعریف می‌شود.
۲. فراموش‌کردن انتساب. آزمون ۵۰ درصدی با انتساب خانوادگی و نهادی سنجیده می‌شود. همسران، فرزندان، والدین، شرکت‌های تضامنی، تراست‌ها و شرکت‌های مرتبط همه در محاسبه سهیم‌اند. هر تحلیل ماده ۳۰۴ که کار انتساب را نادیده بگیرد ناقص است.
۳. ثبت دریافتی به‌عنوان عواید فروش. ثبت کل مبلغ نقدینگی به‌عنوان واگذاری حساب سرمایه‌گذاری — با جریان مابه‌التفاوت بیش از بهای تمام‌شده به سود سرمایه — پاسخ غلط را از روز اول در دفاتر شما می‌پزد و اصلاح نهایی را دردناک می‌کند.
۴. گم‌کردن بهای تمام‌شده جابه‌جاشده. بهای تمام‌شده‌ای که به سهام باقی‌مانده شما منتقل می‌شود، فقط اگر بتوانید اثباتش کنید به شما کمک می‌کند. یک یادداشت یک‌صفحه‌ای با بهای تمام‌شده پیش از معامله، انباشت سود و سود انباشته، و بهای تمام‌شده پس از معامله هر دارایی، ارزان‌ترین بیمه در کل این حوزه است.
۵. غفلت از گزارش‌دهی شرکت خارجی. وقتی شرکت تحصیل‌کننده یا صادرکننده خارجی است، معامله مشارکت‌ها و توزیع‌های فرضی ایجاد می‌کند که یک سهامدار آمریکایی باید در فرم ۵۴۷۱ گزارش کند، با جریمه‌های قابل‌توجه برای عدم ثبت. فروش سهام بین اشخاص مرتبط فرامرزی نیازمند بازبینی متخصص پیش از بسته‌شدن است، نه پس از آن.
۶. فرض اینکه شرکت‌های S از قاعده فرار می‌کنند. یک شرکت S بدون سود و سود انباشته — حالت عادی برای شرکتی که همیشه شرکت S بوده است — اغلب تحت قواعد انباشت سود سهام کمی یا هیچ سود سهامی تولید می‌کند، صرفاً چون هیچ استخری از سود انباشته برای منشأ گرفتن وجود ندارد. اما این مقرره همچنان می‌تواند به‌طور مکانیکی اعمال شود، ترتیب حساب تعدیلات انباشته و درآمد قبلاً مالیات‌بندی‌شده همچنان نیازمند تحلیل است، و هر سابقه شرکت C یعنی سود و سود انباشته ممکن است در جایی کمین کرده باشد. «ما شرکت S هستیم» شروع تحلیل است، نه پایان آن.
چه چیزی پیش از جابه‌جایی نقدینگی باید مستند شود
یک معامله ماده ۳۰۴ باید با رد پای کاغذی بسته شود که به هر سؤالی که یک بازرس می‌پرسد پاسخ دهد: تحلیل کنترل برای هر دو شرکت با کار کامل انتساب ماده ۳۱۸، اعمال هر آزمون ماده ۳۰۲ بر بازخرید فرضی، محاسبات سود و سود انباشته جاری و انباشته برای هر شرکت با ترتیب انباشت نشان‌داده‌شده، و تعدیل‌های بهای تمام‌شده حاصل برای هر دارایی متأثر. سهامدار فروشنده معمولاً معامله را در فرم ۱۰۴۰ با یک بیانیه پیوست که آن تحلیل را طی می‌کند گزارش می‌کند؛ اگر معامله پس از همه چیز واجد رفتار تبادل باشد، سود در فرم ۸۹۴۹ و جدول D مثل هر فروش سهام دیگری می‌رود.
درس عمیق‌تر درباره توالی است. مالکان معمولاً ماده ۳۰۴ را پس از حرکت حواله کشف می‌کنند، وقتی آماده‌کننده اظهارنامه در مارس سؤال ناراحت‌کننده‌ای می‌پرسد. به‌جای آن، تحلیل را پیش از امضای قرارداد خرید سهام اجرا کنید: انتساب را نقشه کنید، بازخرید فرضی را بیازمایید، سود و سود انباشته را انباشت کنید، و نتیجه سود سهام را در تصمیم لحاظ کنید وقتی هنوز می‌توانید بازساختاردهی کنید — از طریق یک سود سهام مستقیم، یک بازخرید واقعی که یک منفعت را خاتمه می‌دهد، یا صرفاً یک مسیر تأمین مالی متفاوت. سود سهامی که برایش برنامهریزی کرده‌اید یک هزینه مالیاتی است. سود سهامی که کشف می‌کنید یک غافلگیری است، و غافلگیری‌ها همیشه بدتر قیمت‌گذاری می‌شوند.
