احتکار نقدینگی در شرکت C خود؟ مالیات‌های جریمه ۲۰٪ که سودهای انباشته را تنبیه می‌کنند

موجودی بانکی شرکت C شما تازه از ۸۰۰٬۰۰۰ دلار گذشته است، و این به نظر احتیاط می‌آید. بدون بدهی، حقوق یک سال پوشش داده شده، یک ذخیره برای رکود بعدی. اما بخش ناخوشایند ماجرا اینجاست: زمانی که سودهای انباشته از آنچه کسب‌وکار شما می‌تواند توجیه کند فراتر برود، سازمان IRS می‌تواند مالیات دومی معادل ۲۰٪ بر پولی که شرکت قبلاً مالیات آن را پرداخته است اعمال کند. نه به این دلیل که کار عجیبی کرده‌اید. بلکه به این دلیل که هیچ کاری نکرده‌اید — فقط پول را همان‌جا رها کرده‌اید.

دو مالیات جریمه جداگانه بر این قلمرو نظارت می‌کنند: مالیات سود انباشته و مالیات شرکت هلدینگ شخصی. هر دو به یک دلیل وجود دارند — جلوگیری از اینکه مالکان با هرگز پرداخت نکردن سود سهام، از لایه دوم مالیات بر سود شرکت‌ها فرار کنند. اگر شما یک شرکت C با مالکیت محدود با موجودی نقدی رو به رشد اداره می‌کنید، در ادامه می‌بینید که هر تله چگونه کار می‌کند، چه چیزی به‌عنوان دلیل مشروع برای نگه داشتن پول شناخته می‌شود، و چگونه از ذخیره خود محافظت کنید.

چرا سازمان IRS به سود انباشته شما اهمیت می‌دهد​

یک شرکت C مالیات فدرال ثابت ۲۱٪ بر سود خود می‌پردازد. وقتی آنچه باقی می‌ماند را به‌عنوان سود سهام توزیع می‌کند، سهامداران دوباره مالیات می‌پردازند — با نرخ سود سهام واجد شرایط ۰٪، ۱۵٪ یا ۲۰٪، به‌علاوه احتمالاً مالیات ۳.۸٪ بر درآمد سرمایه‌گذاری خالص. این لایه دوگانه قیمت شکل شرکت C است.

نگه داشتن سود به‌جای توزیع آن، لایه سهامدار را به‌طور نامحدود به تعویق می‌اندازد. اگر پول را به‌اندازه کافی داخل شرکت نگه دارید، این تعویق شبیه فرار مالیاتی می‌شود — به‌ویژه وقتی که بالاترین نرخ فردی ۳۷٪ و نرخ شرکتی فقط ۲۱٪ است. کنگره با دو مالیات اضافی پاسخ داد، که هر دو در حال حاضر ۲۰٪ تعیین شده‌اند و بر روی مالیات معمول شرکتی اعمال می‌شوند. آنها جایگزین مالیات بر درآمدی که شرکت شما قبلاً پرداخته نمی‌شوند. روی آن انباشته می‌شوند.

جریمه شماره ۱: مالیات سود انباشته (مواد ۵۳۱ تا ۵۳۷)​

مالیات سود انباشته، یا AET، شرکت‌های C را هدف می‌گیرد که سود را فراتر از نیازهای معقول کسب‌وکار انباشته می‌کنند تا سهامداران را از مالیات سود سهام محافظت کنند. نرخ آن ۲۰٪ ثابت از آنچه قانون درآمد مشمول مالیات انباشته می‌نامد است.

نحوه محاسبه مالیات ۲۰٪​

به‌طور کلی، محاسبه با درآمد مشمول مالیات شرکت شروع می‌شود، اقلامی مانند کسر سود سهام دریافتی و کسر زیان عملیاتی خالص را برمی‌گرداند، مالیات بر درآمد فدرال پرداخت‌شده را کم می‌کند، و سپس دو کسر بزرگ را کم می‌کند:

• کسر سود سهام پرداخت‌شده — سود سهامی که واقعاً در طول سال پرداخت شده، به‌علاوه سود سهامی که ظرف ۲ و نیم ماه پس از پایان سال پرداخت شده و سود سهام توافقی (سود سهام کاغذی که سهامداران موافقت می‌کنند بدون دریافت نقدی گزارش کنند).
• اعتبار سود انباشته — بیشترین از نیازهای تجاری معقول مستند شما یا حداقل قانونی.

فقط آنچه پس از این کسرها باقی می‌ماند، مشمول ۲۰٪ می‌شود.

منطقه امن ۲۵۰٬۰۰۰ دلاری که هر مالکی باید بداند​

حداقل اعتبار قانونی به اکثر شرکت‌ها اجازه می‌دهد ۲۵۰٬۰۰۰ دلار سود را بدون توضیح و بدون ترس از جریمه انباشته کنند. نیازی نیست یک ریال از آن را توجیه کنید. برای شرکت‌های خدمات شخصی — شرکت‌های فعال در حوزه بهداشت، حقوق، مهندسی، معماری، حسابداری، علوم اکچوئری، هنرهای نمایشی و مشاوره — این کف به ۱۵۰٬۰۰۰ دلار کاهش می‌یابد.

دو هشدار درباره این کف وجود دارد. اول، این یک اعتبار بر مبنای کل انباشت تجمعی است، نه یک کمک هزینه سالانه: زمانی که سود انباشته شما از آن فراتر رود، هر دلار اضافی نیاز به توجیه تجاری دارد. دوم، هیچ‌کدام از این دو رقم برای تورم شاخص‌بندی نشده‌اند. خط ۲۵۰٬۰۰۰ دلاری دهه‌ها پیش تعیین شده و بسیار کمتر از گذشته ذخیره فراهم می‌کند، که بی‌سروصدا شرکت‌های کوچک بیشتری را به منطقه‌ای می‌راند که مستندسازی در آن اهمیت دارد.

چه چیزی به‌عنوان «نیاز معقول کسب‌وکار» شناخته می‌شود​

این عبارت تمام میدان نبرد است، و مقررات آن را سخاوتمندانه تفسیر می‌کنند — به شرطی که بتوانید آن را اثبات کنید. نیازهای شناخته‌شده شامل:

• توسعه کسب‌وکار — مکان جدید، خط تولید، خرید تجهیزات، تحصیل شرکت‌ها.
• سرمایه در گردش — نقدینگی مورد نیاز برای تأمین چرخه عملیاتی شما. مأموران IRS اغلب این را با فرمول باردال می‌سنجند، که سرمایه در گردش مورد نیاز را از روزهای موجودی به‌علاوه روزهای دریافتنی منهای روزهای پرداختنی، اعمال‌شده بر هزینه‌های عملیاتی، استخراج می‌کند.
• بازپرداخت بدهی — پرداخت وام‌ها طبق شرایط آنها.
• توسعه محصول و موارد احتمالی — تحقیق و توسعه، ذخایر برای دعاوی حقوقی، از دست دادن مشتری، یا فشار رقابتی.
• خودبیمه‌گری، تأمین مالی بازنشستگی کارکنان، و وام به تأمین‌کنندگان یا مشتریان که به دلایل تجاری انجام شده است.

نکته مهم این است که نیاز می‌تواند به‌طور معقول پیش‌بینی شده باشد، نه فقط فعلی. اما نیازهای پیش‌بینی‌شده باید مشخص، معین و قابل اجرا باشند — یک عدد، یک هدف، و یک جدول زمانی — و سوابق همزمان باید آن را نشان دهند. صورت‌جلسات هیئت مدیره که می‌گویند «شرکت ۴۰۰٬۰۰۰ دلار را برای خرید ۶۰۰٬۰۰۰ دلاری انبار همجوار که هدف بهار آینده است نگه خواهد داشت» یک زره است. صورت‌جلساتی که سال به سال هیچ نمی‌گویند، در حالی که نقدینگی بالا می‌رود، یک مدرک است.

آزمون هدف، و چرا سکوت شکست می‌خورد​

قانون برای شرکت‌هایی اعمال می‌شود که «تشکیل شده یا مورد استفاده قرار گرفته‌اند» تا با انباشت به‌جای توزیع، از مالیات سهامدار فرار کنند. ممکن است فکر کنید IRS باید آنچه در ذهن شماست را اثبات کند. این‌طور نیست. قانون مقرر می‌دارد که انباشت فراتر از نیازهای معقول، خودش تعیین‌کننده هدف فرار مالیاتی است مگر اینکه خلاف آن را اثبات کنید. بار اثبات به شما منتقل می‌شود.

دادگاه‌ها و مأموران سپس نشانه‌های آشنایی را می‌سنجند: سابقه سود سهام کم یا صفر به‌رغم سودهای پایدار، وام به سهامداران (که شبیه سود سهام با لباس مبدل است)، سرمایه‌گذاری در دارایی‌های غیرفعال نامرتبط با کسب‌وکار، و موجودی نقدی که بدون هیچ برنامه مستندی رشد می‌کند. هیچ عامل واحدی پرونده را تعیین نمی‌کند، اما با هم داستانی را روایت می‌کنند. مطمئن شوید که سوابق شما داستان بهتری را روایت می‌کنند.

جریمه شماره ۲: مالیات شرکت هلدینگ شخصی (مواد ۵۴۱ تا ۵۴۷)​

جایی که AET احتکار سودهای عملیاتی را تنبیه می‌کند، مالیات شرکت هلدینگ شخصی (PHC) استفاده از یک شرکت به‌عنوان پوشش سرمایه‌گذاری شخصی را تنبیه می‌کند. اگر شرکت شما عمدتاً درآمد غیرفعال جمع‌آوری می‌کند، مالیات دوم ۲۰٪ بر درآمد توزیع‌نشده شرکت هلدینگ شخصی اعمال می‌شود. و برخلاف AET، هیچ دفاع نیازهای معقول وجود ندارد — وضعیت مکانیکی است.

دو آزمونی که شما را PHC می‌کنند​

هر دو باید در همان سال برآورده شوند:

1. آزمون مالکیت سهام. پنج فرد یا کمتر، بیش از ۵۰٪ سهام شرکت را بر اساس ارزش در هر نقطه از نیمه آخر سال مالک هستند، با اعمال قواعد مالکیت ساختاری که سهام را بین اعضای خانواده و نهادها نسبت می‌دهد. تقریباً هر شرکت با مالکیت محدود به‌طور خودکار از این مانع عبور می‌کند.
2. آزمون درآمد. حداقل ۶۰٪ درآمد ناخالص عادی تعدیل‌شده، درآمد شرکت هلدینگ شخصی است — عموماً سود سهام، بهره، حق امتیاز، مستمری، و برخی اجاره‌ها و غرامت استفاده از دارایی شرکت توسط سهامداران بزرگ.

هر دو را برآورده کنید، و برای آن سال PHC هستید. مهم نیست که یک کسب‌وکار واقعی هم اداره می‌کنید، یا هیچ‌کس قصد ایجاد یک شرکت هلدینگ را نداشته — این آزمون‌ها حسابی هستند.

چگونه مالکان به‌طور تصادفی مالیات PHC را فعال می‌کنند​

هیچ‌کس قصد PHC شدن را ندارد. مسیرهای معمول رانش و رویدادهای زندگی هستند: یک شرکت عملیاتی کسب‌وکار فعال خود را متوقف می‌کند اما همچنان حق امتیاز یا اجاره جمع‌آوری می‌کند؛ یک سال سودآور با موجودی نقدی بزرگ که بهره کسب می‌کند در حالی که فروش کاهش می‌یابد به پایان می‌رسد؛ مالکیت فکری یا املاک داخل شرکت C قرار دارد و درآمد آن شروع به کوتولگی درآمد عملیاتی می‌کند. هر سالی که دریافتی‌های غیرفعال از خط ۶۰٪ عبور کنند می‌تواند مالیات را فعال کند، از جمله سال‌هایی که شما آنها را «کسب‌وکار سال کندی داشت» می‌دانید.

هنگامی که وضعیت PHC تثبیت می‌شود، تنها در فرار توزیع است. مالیات بر درآمد توزیع‌نشده PHC اعمال می‌شود، بنابراین کسر سود سهام پرداخت‌شده — از جمله سود سهامی که ظرف ۲ و نیم ماه پس از پایان سال پرداخت شده و پس از حسابرسی، سود سهام کسری که تحت یک رویه رسمی پرداخت شده — اهرم است. درآمد را پرداخت کنید، و چیزی برای جریمه باقی نمی‌ماند.

نحوه تعامل دو جریمه​

کنگره نمی‌خواست همان دلار را دوبار تنبیه کند، بنابراین شرکتی که به‌عنوان PHC واجد شرایط است، صریحاً از مالیات سود انباشته مستثنی شده است. در عمل IRS مواجهه با AET را برای انباشت‌های عملیاتی و وضعیت PHC را برای تمرکز درآمد غیرفعال به‌عنوان دو inquiry جداگانه بررسی می‌کند. بدانید که ترازنامه شما به کدام یک اشاره می‌کند: نقدینگی رو به رشد از یک کسب‌وکار فعال یک سؤال AET است؛ یک سال آرام که تحت سلطه بهره، سود سهام و حق امتیاز است یک سؤال PHC است.

پنج علامت هشدار که نگاه دقیق‌تری را دعوت می‌کنند​

1. هیچ سود سهامی، هرگز. سال‌ها سود با صفر توزیع، بلندترین سیگنال است، به‌ویژه وقتی مدیران به‌جای آن حقوق‌های بزرگ می‌گیرند.
2. وام به سهامداران. پیش‌پرداخت به مالکان بدون سفته، بدون بهره، بدون برنامه بازپرداخت، یا موجودی که فقط رشد می‌کند، به‌عنوان سود سهام پنهان خوانده می‌شود.
3. سرمایه‌گذاری‌های غیرفعال نامرتبط. یک پرتفوی سهام، یک ملک تعطیلات، یا وام به سایر سرمایه‌گذاری‌ها بدون ارتباط با کسب‌وکار، نشان می‌دهد که شرکت به یک قلک تبدیل شده است.
4. نقدینگی بالا رونده بدون برنامه. ترازنامه انباشت را نشان می‌دهد؛ صورت‌جلسات هیئت مدیره هیچ چیزی نشان نمی‌دهد. مأموران شکاف را متوجه می‌شوند.
5. جهش درآمد غیرفعال. یک سال کند عملیاتی به‌علاوه دریافت‌های ثابت بهره و حق امتیاز می‌تواند شما را بدون هیچ تصمیم عمدی از خط ۶۰٪ PHC عبور دهد.

چگونه ذخیره خود را بدون پرداخت جریمه حفظ کنید​

لازم نیست شرکت را برای امن ماندن تخلیه کنید. باید به هر دلار انباشته یک شغل مستند بدهید، و آنچه هیچ شغلی ندارد را توزیع کنید. این چک‌لیست را با حسابدار خود قبل از پایان سال مرور کنید:

• برنامه را بنویسید. صورت‌جلسات هیئت مدیره را تصویب کنید که مقادیر مشخصی را به پروژه‌های مشخص با جدول زمانی گره می‌زند: خرید تجهیزات ۳۵۰٬۰۰۰ دلاری در سه‌ماهه دوم، ذخیره سرمایه در گردش ۲۰۰٬۰۰۰ دلاری که چرخه عملیاتی شما نیاز دارد، برنامه بازپرداخت وام. وقتی برنامه‌ها تغییر می‌کنند، صورت‌جلسات را به‌روزرسانی کنید.
• غرامت و پاداش معقول پرداخت کنید. حقوق برای کارکنان-سهامداران هزینه‌های تجاری قابل کسر هستند که هم درآمد مشمول مالیات و هم پایه AET را کاهش می‌دهند — تا زمانی که کل پرداخت برای کار انجام‌شده قابل دفاع باشد.
• سود سهام واقعی اعلام کنید. پرداخت سود سهام مستقیم‌ترین درمان تحت هر دو رژیم است، و سود سهام واجد شرایط با نرخ ۰٪، ۱۵٪ یا ۲۰٪ مالیات می‌شود — اغلب ارزان‌تر از یک جریمه ۲۰٪ که روی مالیات قبلاً پرداخت‌شده انباشته شده است. پنجره بازگشت ۲ و نیم ماهه پس از پایان سال را به خاطر بسپارید.
• سود سهام توافقی را در نظر بگیرید. اگر شرکت به پول نیاز دارد اما سهامداران می‌توانند مالیات را تحمل کنند، ماده ۵۶۵ به سهامداران اجازه می‌دهد رضایت دهند که بر سود سهامی که هرگز دریافت نمی‌کنند مالیات بپردازند، که کسر سود سهام پرداخت‌شده را بدون خروج نقدینگی از ساختمان ایجاد می‌کند.
• طرح‌های بازنشستگی را تأمین مالی کنید و بدهی را پرداخت کنید. مشارکت‌های قابل کسر در طرح و پرداخت‌های برنامه‌ریزی‌شده بدهی، نیازهای معقول کلاسیکی هستند که همزمان کسب‌وکار را تقویت می‌کنند.
• در کسب‌وکار دوباره سرمایه‌گذاری کنید. هزینه‌های سرمایه‌ای، تحقیق و توسعه، و توسعه واقعی سود را دقیقاً در همان کاربردهایی جذب می‌کنند که قانون ترجیح می‌دهد.
• نسبت PHC را هر سال پایش کنید. اگر درآمد غیرفعال به ۶۰٪ درآمد ناخالص عادی تعدیل‌شده نزدیک می‌شود، درآمد عملیاتی را تسریع کنید، دریافتی‌های غیرفعال را توزیع کنید، یا ساختار محل نگهداری IP و سرمایه‌گذاری‌ها را تغییر دهید.
• انتخاب نهاد خود را بازبینی کنید. انتخاب وضعیت شرکت S مواجهه آینده را کاملاً حذف می‌کند، زیرا سودها هر سال به مالکان منتقل می‌شوند اعم از اینکه توزیع شوند یا نه. این را در برابر مزایای شرکت C که از دست می‌دهید بسنجید، از جمله نرخ ۲۱٪ و رفتار مزایای جانبی.

هیچ‌کدام از اینها روی حافظه و نیت خوب کار نمی‌کند. نخ مشترک در هر دفاع موفقی کاغذ است: صورت‌جلسات، بودجه‌ها، پیش‌بینی‌ها، قراردادهای وام، و مجموعه‌ای از دفاتر که سود انباشته را خط به خط به برنامه گره می‌زند.

سود انباشته — و سوابق خود — را به همان سختی که خودتان کار می‌کنید، به کار بگیرید​

توجه کنید که چگونه هر دفاعی در این مقاله به مستندسازی بازمی‌گردد: بودجه توسعه که ذخیره را توجیه می‌کند، محاسبات چرخه عملیاتی پشت سرمایه در گردش، سابقه سود سهام که ثابت می‌کند توزیع می‌کنید، تفکیک درآمد که شما را از خط ۶۰٪ دور نگه می‌دارد. ردیابی همه اینها در یک جعبه پر از PDF همان چیزی است که باعث می‌شود توجیهات تا زمانی که یک مأمور سؤال می‌کند از بین بروند. یک دفتر متن ساده که در آن سود انباشته، طرح‌های سرمایه تصویب‌شده توسط هیئت مدیره، وام‌های سهامداران، و درآمد غیرفعال در برابر عملیاتی همه برچسب‌گذاری‌شده، قابل جستجو و تحت کنترل نسخه هستند، یک دست‌وپا زدن را به یک پرینت تبدیل می‌کند — و ترسیم روند نقدینگی در طول زمان، داستان را قبل از اینکه به مشکل تبدیل شود قابل مشاهده می‌کند.

مدیریت مالی خود را ساده کنید​

هنگامی که به هر دلار انباشته یک کاربرد مستند می‌دهید، حفظ سوابق مالی شفاف همان چیزی است که باعث می‌شود توجیه پایدار بماند. Beancount.io حسابداری متن ساده را ارائه می‌دهد که به شما شفافیت و کنترل کامل بر داده‌های مالی‌تان می‌دهد — بدون جعبه سیاه، بدون قفل شدن به فروشنده. رایگان شروع کنید و ببینید چرا توسعه‌دهندگان و متخصصان مالی به حسابداری متن ساده روی می‌آورند.