صورت سود و زیان شما می‌گوید امسال ۱۸۰٬۰۰۰ دلار سود کرده‌اید. اظهارنامه مالیاتی شما می‌گوید ۲۳۱٬۰۰۰ دلار. پیش از آنکه حسابدار خود را متهم کنید که ۵۱٬۰۰۰ دلار را از هوا ساخته است، یک نفس عمیق بکشید: هیچ‌کدام از این دو عدد غلط نیست. شما به دو سیستم اندازه‌گیری متفاوت نگاه می‌کنید — حسابداری دفتری و حسابداری مالیاتی — که از همان تراکنش‌های خام آغاز می‌شوند و سپس به‌عمد قواعد متفاوتی را اعمال می‌کنند. شکاف میان آن‌ها خطایی نیست که باید اصلاح شود. یک تطبیق است که باید درک شود، زیرا درک نکردن آن باعث می‌شود صاحبان کسبوکار با صورت‌حساب‌های مالیاتی غافلگیر شوند، در حالی که صورت سود و زیانشان هرگز هشداری نداده بود.
این راهنما توضیح می‌دهد چرا این دو سیستم وجود دارند، تفاوت‌های دائمی و موقتی که آن‌ها را از هم جدا می‌کند را بررسی می‌کند، یک تطبیق نمونه از دفتری به مالیاتی با اعداد واقع‌گرایانه را نشان می‌دهد و می‌گوید درباره مالیات‌های تخمینی چه باید کرد وقتی درآمد مشمول مالیات شما بیشتر از آن چیزی است که دفاترتان نشان می‌دهد.
چرا دو مجموعه اعداد وجود دارند
حسابداری دفتری — اصول پذیرفته‌شده حسابداری، یا GAAP، برای شرکت‌های بزرگ‌تر و دفاتر معقول تعهدی یا نقدی برای بقیه — برای بیان حقیقت اقتصادی کسبوکار شما وجود دارد. درآمد زمانی ثبت می‌شود که کسب شود، هزینه‌ها زمانی که تحمل شوند، و برآوردهایی مانند ذخیره مطالبات مشکوک‌الوصول عدم‌قطعیت را هموار می‌کنند. مخاطبان آن شما، وام‌دهندگان و سرمایه‌گذاران شما هستند: کسانی که می‌خواهند بدانند کسبوکار واقعاً چگونه عمل کرده است.
حسابداری مالیاتی برای محاسبه بدهی شما تحت قانون مالیات داخلی وجود دارد. مخاطب آن سازمان امور مالیاتی است و قواعد آن اهدافی سیاسی را دنبال می‌کنند که هیچ ارتباطی با حقیقت اقتصادی ندارند: تشویق سرمایه‌گذاری از طریق استهلاک تسریع‌شده، رد کسورات جریمه‌ها تا مالیات‌دهندگان نتوانند سوءرفتار را به‌عنوان هزینه بنویسند، یا محدود کردن کسورات وعده‌های غذایی برای مهار سوءاستفاده. قانون مالیات همچنین به برآوردها بی‌اعتماد است — عموماً تا زمانی که مبالغ قطعی و پرداخت‌شده نباشند از کسورات امتناع می‌کند — زیرا برآوردها وقتی صورت‌حساب مالیاتی را کاهش می‌دهند، آسان قابل دستکاری هستند.
هیچ‌کدام از این سیستم‌ها «واقعی» و دیگری «جعلی» نیست. دفاتر شما عملکرد را می‌سنجند؛ اظهارنامه شما تعهد را می‌سنجد. مشکلات زمانی شروع می‌شود که صاحبان کسبوکار فرض می‌کنند این دو عدد باید یکسان باشند و نقدینگی، توزیع‌ها یا پرداخت‌های تخمینی را بر اساس عدد اشتباه برنامه‌ریزی می‌کنند.
تفاوت‌های دائمی: شکاف‌هایی که هرگز بسته نمی‌شوند
تفاوت دائمی موردی است که دو سیستم تا ابد با آن متفاوت برخورد می‌کنند. هرگز معکوس نمی‌شود، هر چقدر هم سال بگذرد. این تفاوت‌ها نرخ مؤثر مالیات شما را تغییر می‌دهند — مالیاتی که واقعاً به‌عنوان سهمی از سود دفتری پرداخت می‌کنید — نه اینکه صرفاً مالیات را بین سال‌ها جابه‌جا کنند.
| مورد | رفتار دفتری | رفتار مالیاتی | اثر بر درآمد مشمول مالیات |
|---|---|---|---|
| وعده‌های غذایی کاری | کل هزینه به‌عنوان هزینه ثبت می‌شود | عموماً ۵۰٪ قابل کسر | بیشتر از درآمد دفتری |
| سرگرمی | کل هزینه به‌عنوان هزینه ثبت می‌شود | اصلاً قابل کسر نیست | بیشتر از درآمد دفتری |
| جریمه‌ها و تنبیه‌ها | به‌عنوان هزینه ثبت می‌شود | هرگز قابل کسر نیست | بیشتر از درآمد دفتری |
| کمک‌های سیاسی | به‌عنوان هزینه یا اهدایی ثبت می‌شود | هرگز قابل کسر نیست | بیشتر از درآمد دفتری |
| بهره اوراق قرضه شهرداری | به‌عنوان درآمد ثبت می‌شود | معاف از مالیات | کمتر از درآمد دفتری |
| عواید بیمه عمر کارکنان کلیدی | به‌عنوان درآمد ثبت می‌شود | عموماً معاف از مالیات | کمتر از درآمد دفتری |
ردیف وعده‌های غذایی سزاوار نگاه دقیق‌تری است زیرا بیش از همه موارد دیگر در این فهرست، کسب‌وکارهای کوچک را به دام می‌اندازد. وقتی یک مشتری را به ناهار می‌برید و رسید ۱۲۰ دلاری را ثبت می‌کنید، صورت سود و زیان شما کل ۱۲۰ دلار هزینه را نشان می‌دهد. اظهارنامه مالیاتی فقط ۶۰ دلار را مجاز می‌داند. اگر این کار را دو بار در هفته به مدت یک سال انجام دهید، حدود ۶٬۰۰۰ دلار به درآمد مشمول مالیات خود اضافه کرده‌اید که دفاترتان اصرار دارد هرگز آن را کسب نکرده‌اید. سرگرمی — رویدادهای ورزشی، کنسرت‌ها، حق عضویت باشگاه — بدتر است: کاملاً در دفاتر هزینه می‌شود، صفر کسر در اظهارنامه. صاحبان کسب‌وکاری که نگاهی به سود دفتری می‌اندازند و فرض می‌کنند تقریباً برابر درآمد مشمول مالیات است، به‌طور سیستماتیک بدهی خود را کم‌نمایی می‌کنند و وعده‌های غذایی و سرگرمی معمولاً بزرگ‌ترین عوامل پنهان این مسئله هستند.
در جهت مخالف، درآمد معاف از مالیات باعث می‌شود درآمد مشمول مالیات کمتر از درآمد دفتری شود. بهره اوراق قرضه شهرداری به‌عنوان درآمد در دفاتر شما ظاهر می‌شود اما هرگز وارد محاسبه مالیات نمی‌شود. این یک مزیت مالیاتی واقعی و دائمی است — اما همچنین به این معناست که درآمد دفتری بیشتر از آن چیزی است که سازمان امور مالیاتی می‌تواند لمس کند، که هنگام پیش‌بینی پرداخت‌ها اهمیت دارد.
تفاوت‌های موقتی: شکاف‌های زمانی که معکوس می‌شوند
تفاوت موقتی یک اختلاف زمانی است: هر دو سیستم در نهایت همان مبلغ کل را شناسایی می‌کنند، اما در سال‌های متفاوت. این تفاوت‌ها مالیات‌های معوق ایجاد می‌کنند — مبالغی که به دلیل آنچه امسال رخ داده، در آینده بیشتر (یا کمتر) پرداخت خواهید کرد.
استهلاک مثال کلاسیک است. فرض کنید ۱۰۰٬۰۰۰ دلار تجهیزات می‌خرید. دفاتر شما آن را به‌صورت خط مستقیم در ده سال مستهلک می‌کنند: ۱۰٬۰۰۰ دلار هزینه در سال. برای مالیات، استهلاک تسریع‌شده MACRS یا استهلاک پاداش را مطالبه می‌کنید و بسیار بیشتر را در ابتدا کسر می‌کنید — شاید کل ۱۰۰٬۰۰۰ دلار در سال اول. در سال اول، درآمد مشمول مالیات ۹۰٬۰۰۰ دلار کمتر از درآمد دفتری است. در نُه سال بعد، الگو برعکس می‌شود: دفاتر همچنان ۱۰٬۰۰۰ دلار هزینه سالانه ثبت می‌کنند در حالی که اظهارنامه مالیاتی چیزی دریافت نمی‌کند، زیرا کسر قبلاً استفاده شده است. کل استهلاک تحت هر دو سیستم ۱۰۰٬۰۰۰ دلار است؛ فقط زمان‌بندی متفاوت است.
سایر تفاوت‌های موقتی رایج برای کسب‌وکارهای کوچک:
- مطالبات مشکوک‌الوصول. دفاتر شما ذخیره مطالبات مشکوک‌الوصول ثبت می‌کنند — برآوردی از دریافتنی‌هایی که پرداخت نخواهند شد. سازمان امور مالیاتی کسر را فقط زمانی مجاز می‌داند که یک بدهی مشخص واقعاً بی‌ارزش شود. هزینه دفتری اکنون، کسر مالیاتی بعداً.
- ذخایر گارانتی. منطق مشابه: دفاتر هزینه‌های گارانتی تخمینی آینده را هنگام فروش تعهد می‌کنند؛ مالیات هزینه را زمانی کسر می‌کند که واقعاً کار گارانتی را انجام دهید.
- درآمد پیش‌پرداخت‌شده. مشتری در دسامبر برای خدمات ژانویه به شما پرداخت می‌کند. دفاتر تعهدی درآمد را به ژانویه موکول می‌کنند، اما قواعد مالیاتی عموماً شما را ملزم می‌کنند پرداخت‌های پیش‌پرداخت را هنگام دریافت گزارش دهید، مشروط به انتخاب محدود تعویق یک‌ساله. اول درآمد مشمول مالیات، بعد درآمد دفتری.
- فروش اقساطی. ملکی را بفروشید و طی چند سال وجه آن را دریافت کنید، و دفاتر شما ممکن است کل سود را هنگام فروش شناسایی کنند در حالی که روش اقساطی مالیاتی آن را در سال‌های وصول پخش می‌کند.
حسابداران پیامدهای آینده این شکاف‌های زمانی را به‌عنوان دارایی‌ها و بدهی‌های مالیاتی معوق در ترازنامه ثبت می‌کنند. برای اداره کسبوکار خود نیازی به تسلط بر حسابداری مالیات معوق ندارید، اما باید درس نقدی آن را درونی کنید: سالی که کسورات مالیاتی از هزینه‌های دفتری جلو می‌زند، سالی است که اکنون کمتر مالیات می‌پردازید و بعداً بیشتر. صورت‌حساب به تعویق افتاده است، نه بخشیده شده. کسب‌وکارهایی که کل «صرفه‌جویی» حاصل از استهلاک پاداش را خرج می‌کنند بدون اینکه برای سال‌های معکوس ذخیره کنند، بدون هیچ هشداری از خود آینده‌شان قرض می‌گیرند.
یک مثال کاربردی: از ۵۰۰٬۰۰۰ دلار درآمد دفتری تا درآمد مشمول مالیات
تصور کنید Harbor Marine Supply، یک شرکت S با ۵۰۰٬۰۰۰ دلار درآمد دفتری پیش از مالیات. مسیر رسیدن به درآمد مشمول مالیات معمولاً این‌گونه است:
با درآمد دفتری شروع کنید: ۵۰۰٬۰۰۰ دلار
تفاوت‌های دائمی را برگردانید (هزینه‌هایی که دفاتر پذیرفته‌اند اما مالیات رد می‌کند):
- بخش غیرقابل کسر وعده‌های غذایی کاری (۵۰٪ از ۱۸٬۰۰۰ دلار): +۹٬۰۰۰ دلار
- سرگرمی مشتری و حق عضویت باشگاه: +۷٬۵۰۰ دلار
- جریمه‌های ترافیکی و مقرراتی ناوگان تحویل: +۲٬۲۰۰ دلار
برای تفاوت‌های موقتی تعدیل کنید:
- استهلاک مالیاتی بیش از استهلاک دفتری: −۶۴٬۰۰۰ دلار
- ذخیره مطالبات مشکوک‌الوصول تعهدشده در دفاتر اما هنوز قابل کسر نشده: +۱۱٬۰۰۰ دلار
- پرداخت‌های پیش‌پرداخت دریافت‌شده در دسامبر، موکول‌شده در دفاتر: +۲۳٬۰۰۰ دلار
درآمد معاف از مالیات را کم کنید:
- بهره اوراق قرضه شهرداری موجود در حساب شرکت: −۶٬۰۰۰ دلار
درآمد مشمول مالیات: ۵۰۰٬۰۰۰ + ۹٬۰۰۰ + ۷٬۵۰۰ + ۲٬۲۰۰ − ۶۴٬۰۰۰ + ۱۱٬۰۰۰ + ۲۳٬۰۰۰ − ۶٬۰۰۰ = ۴۸۲٬۷۰۰ دلار
دو نکته برجسته است. نخست، تعدیل‌های فردی بزرگ هستند — نوسان استهلاک به‌تنهایی ۶۴٬۰۰۰ دلار است — اما تا حدی یکدیگر را خنثی می‌کنند، که معمول است. دوم، جهت تغییر خالص تصادفی سال است: سال بعد، بدون خرید تجهیزات جدید، استهلاک معکوس می‌شود و درآمد مشمول مالیات به‌راحتی می‌تواند با اختلاف زیاد از درآمد دفتری پیشی بگیرد. این شلاق دقیقاً دلیل آن است که وام‌دهندگان هر دو صورت را می‌خواهند و صاحبان کسب‌وکاری که مالیات را بر اساس صورت سود و زیان بودجه‌بندی می‌کنند غافلگیر می‌شوند.
تطبیق در کجای اظهارنامه شما ظاهر می‌شود
سازمان امور مالیاتی حرف شما را درباره مسیر بالا قبول نمی‌کند — فرم‌ها شما را ملزم می‌کنند آن را نشان دهید. شرکت‌ها درآمد دفتری را با درآمد مشمول مالیات در Schedule M-1 فرم ۱۱۲۰ تطبیق می‌دهند (شرکت‌های بزرگ‌تر از Schedule M-3 بسیار دقیق‌تر استفاده می‌کنند). شرکت‌های مشارکتی و شرکت‌های S نسخه‌های خود را با فرم‌های ۱۰۶۵ و ۱۱۲۰-S ارسال می‌کنند. حتی اگر تهیه‌کننده شما فرم‌ها را پر کند، دانستن اینکه وجود دارند نحوه نگهداری سوابق شما را تغییر می‌دهد: هر هزینه غیرقابل کسر و هر مورد زمانی باید در پایان سال در دفاتر شما قابل شناسایی باشد، نه اینکه در ماه مارس از حافظه بازسازی شود.
صاحبان شرکت‌های انتقالی با یک پیچ و خم دیگر روبه‌رو می‌شوند. شرکت S یا مشارکتی شما ممکن است سود دفتری سالمی گزارش دهد در حالی که نقدینگی کمی توزیع می‌کند — سودهایی که برای تأمین رشد یا بازپرداخت وام‌ها نگه داشته شده‌اند. شما همچنان بر سهم خود از درآمد مشمول مالیات مالیات می‌پردازید، خواه نقدینگی به جیب شما رسیده باشد یا نه. حسابداران این را درآمد وهمی می‌نامند و این تنها شایع‌ترین منبع شوک آوریل برای صاحبان شرکت‌های انتقالی بار اول است. درمان آن سیاست توزیعی است که به درآمد مشمول مالیات گره خورده باشد، نه به احساسات: اگر کسبوکار آن را کسب می‌کند، کسبوکار باید حداقل به‌اندازه‌ای توزیع کند که مالیات آن را پوشش دهد.
پنج اشتباه که اخطار و پرداخت اضافی ایجاد می‌کنند
برخورد با سرگرمی مثل وعده‌های غذایی. دسته ترکیبی قدیمی «وعده‌های غذایی و سرگرمی» از بین رفته است. وعده‌های غذایی عموماً ۵۰٪ قابل کسر باقی می‌مانند؛ سرگرمی ۰٪. رسیدهایی که برچسب «شام مشتری همراه با بلیط بازی» دارند باید تفکیک شوند، با جدا کردن بلیط‌ها به‌عنوان غیرقابل کسر. یکی کردن آن‌ها با هم با ۵۰٪ کسر شما را بیش‌نمایی می‌کند و پرچمی برای بازرسی بالا می‌برد.
ثبت استهلاک مالیاتی در دفاتر مدیریتی. وقتی صاحبان اعداد MACRS را در همان دفتری که برای قضاوت عملکرد استفاده می‌کنند وارد می‌کنند، دفاتر از سنجش کسبوکار به سنجش قانون مالیات تغییر می‌کنند. یک حذف ۱۰۰٬۰۰۰ دلاری در سال اول یک سال محکم را مثل فاجعه نشان می‌دهد. استهلاک دفتری را برای تصمیم‌گیری نگه دارید و تعدیل‌های مالیاتی را جداگانه ثبت کنید — در یک برگه کاری، در یک دفتر تعدیل مالیاتی، یا در حساب‌های مجزا — تا هر سیستم یکپارچگی خود را حفظ کند.
فراموش کردن اینکه ایالت‌ها کتاب قواعد خود را دارند. ایالت‌ها اغلب از مقررات فدرال جدا می‌شوند: بسیاری استهلاک پاداش را محدود یا رد می‌کنند و برخی افزودنی‌های خود را برای مالیات‌های کسرشده فدرال دارند. تطبیقی که برای سازمان امور مالیاتی بی‌نقص است می‌تواند همچنان برای اظهارنامه ایالتی شما غلط باشد. اگر در چند ایالت فعالیت می‌کنید، هر یک ستون خود را دارد.
بازسازی M-1 از جعبه کفش در ماه مارس. هر تفاوت دائمی در فهرست بالا واقعیتی است که حسابدار شما در زمان تراکنش قبلاً می‌داند: این رسید جریمه بود، آن یکی حق عضویت، آن بلیط‌ها سرگرمی بودند. ثبت این طبقه‌بندی وقتی پول جابه‌جا می‌شود ثانیه‌ها طول می‌کشد؛ بازسازی آن ماه‌ها بعد ساعت‌ها طول می‌کشد و مواردی را از دست می‌دهد. ارزان‌ترین کنترل داخلی در حسابداری دوگانه، یک نمودار حساب‌های به‌خوبی برچسب‌گذاری‌شده با خانه‌های مجزا برای وعده‌های غذایی، سرگرمی، جریمه‌ها و حق عضویت‌ها است.
پرداخت مالیات‌های تخمینی بر اساس سود دفتری. وقتی درآمد مشمول مالیات بیشتر از درآمد دفتری است — هزینه‌های سنگین سرگرمی، پرداخت‌های پیش‌پرداخت دریافت‌شده از قبل، استهلاک کاملاً استفاده‌شده — تخمین‌های فصلی بر اساس صورت سود و زیان کوتاه می‌آیند و جریمه کم‌پرداختی فصل به فصل انباشته می‌شود. برعکس آن را هم در نظر بگیرید: پایه‌گذاری تخمین‌ها بر سود دفتری در سالی با استهلاک پاداش بزرگ، اضافه‌پرداخت می‌کند و کسبوکار را از سرمایه در گردش محروم می‌کند. در هر صورت، تخمین‌ها باید از پیش‌بینی درآمد مشمول مالیات پیروی کنند، نه از عدد گزارش مدیریتی.
حسابداری دوگانه برای مالیات‌های تخمینی شما چه معنایی دارد
از آنجا که دو عدد درآمد از هم واگرا می‌شوند، پرداخت‌های تخمینی فصلی شما نیاز به محاسبه خود دارند. سازمان امور مالیاتی انتظار دارد به‌همان‌اندازه که کسب می‌کنید بپردازید — عموماً در چهار قسط در فرم ۱۰۴۰-ES — و وقتی کوتاهی می‌کنید جریمه کم‌پرداختی دریافت می‌کند، که فصل به فصل مثل بهره محاسبه می‌شود.
برای ایمن ماندن نیازی نیست درآمد مشمول مالیات دقیق خود را پیش‌بینی کنید. قانون حاشیه‌های امن ارائه می‌دهد: حداقل ۹۰٪ مالیات امسال را بپردازید، یا ۱۰۰٪ کل مالیات سال گذشته (۱۱۰٪ اگر درآمد ناخالص تعدیل‌شده سال قبل شما از ۱۵۰٬۰۰۰ دلار گذشته باشد)، در اقساط فصلی به‌موقع، و هیچ جریمه کم‌پرداختی اعمال نمی‌شود حتی اگر در آوریل بیشتر بدهکار باشید. برای صاحبانی که شکاف دفتری-مالیاتی‌شان به‌طور غیرقابل پیش‌بینی نوسان می‌کند، حاشیه امن سال قبل انتخاب عملی است: کل مالیات سال گذشته را از اظهارنامه ارسالی خود بردارید، بر چهار تقسیم کنید و هر فصل همان را بپردازید. این کار یک پیش‌بینی ناشناختنی را به محاسبه ساده تبدیل می‌کند.
یک هشدار: حاشیه امن سقف جریمه را تعیین می‌کند، نه صورت‌حساب آوریل را. اگر درآمد مشمول مالیات امسال بسیار بیشتر از سال قبل باشد، همچنان در زمان ارسال اظهارنامه مانده را بدهکار خواهید بود — فقط جریمه‌ای روی آن پرداخت نخواهید کرد. حاشیه امن را با یک پیش‌بینی میان‌سالی از درآمد مشمول مالیات، تعدیل‌شده برای تفاوت‌های دائمی و موقتی بالا، همراه کنید تا آوریل هیچ غافلگیری نداشته باشد.
نگه داشتن دو مجموعه اعداد بدون سردرد
حسابداری دوگانه به نظر کار دوبرابر می‌آید، اما انضباط آن ساده‌تر از آن چیزی است که به نظر می‌رسد: یک مجموعه تمیز از دفاتر نگه دارید که واقعیت اقتصادی را بازتاب دهد، و تعدیل‌های مالیاتی را به‌عنوان یک مرحله جداگانه و قابل مشاهده روی آن لایه‌گذاری کنید. استهلاک دفتری را در دفتر ثبت کنید و تفاوت MACRS را در یک برگه کاری مالیاتی پیگیری کنید. به هزینه‌های غیرقابل کسر حساب‌های خود را بدهید تا افزودنی‌های پایان سال عملاً خودشان جمع شوند. دو دیدگاه را هر فصل تطبیق دهید نه سالانه، و پرداخت تخمینی هر فصل به یک کالیبراسیون کوچک تبدیل می‌شود نه یک محاسبه پایان سال.
حسابداری متن ساده به‌طور غیرعادی خوب با این گردش کار سازگار است. چون هر تراکنش یک خط خوانا در یک فایل تحت کنترل نسخه است، می‌توانید ورودی‌های تعدیل مالیاتی را در یک بخش به‌وضوح برچسب‌گذاری‌شده نگه دارید — یا یک فایل جداگانه که در زمان مالیات ضمیمه می‌شود — با استدلال نوشته‌شده دقیقاً کنار اعداد. وقتی تهیه‌کننده شما می‌پرسد چرا درآمد مشمول مالیات با سود دفتری تفاوت دارد، پاسخ در یک پایگاه داده بسته دفن نشده است؛ یک رد مستند است که هر کسی می‌تواند بخواند. اگر می‌خواهید ببینید این در عمل چگونه به نظر می‌رسد، مستندات Beancount سازمان‌دهی حساب‌ها، دفاتر و گزارش‌ها را از اصول اولیه توضیح می‌دهد.
دو دفتر خود را از روز اول درست نگه دارید
تفاوت‌های دفتری-مالیاتی فقط زمانی آسیب می‌زنند که شما را غافلگیر کنند و فقط صاحبان کسب‌وکاری را غافلگیر می‌کنند که یک عدد را پیگیری می‌کنند در حالی که مالیات بر عدد دیگر را بدهکارند. نگه داشتن دفاتر شفاف با تعدیل‌های مالیاتی که به‌طور قابل مشاهده لایه‌گذاری شده‌اند، آوریل را از یک محاسبه به یک روال تبدیل می‌کند. Beancount.io حسابداری متن ساده را ارائه می‌دهد که شفافیت کامل و کنترل بر داده‌های مالی شما را می‌دهد — بدون جعبه سیاه، بدون قفل شدن به فروشنده. به‌صورت رایگان شروع کنید و ببینید چرا توسعه‌دهندگان و متخصصان مالی به حسابداری متن ساده روی می‌آورند.