ممنوعیت کارمزد تراکنش بر مالیات فروش و انعام در ایلینوی: آنچه قانون ممنوعیت کارمزد تبادل بینبانکی قبل از ژوئیه ۲۰۲۶ برای کسبوکار شما معنا دارد

اگر رستوران، کافی‌شاپ، یا فروشگاه خرده‌فروشی در ایلینوی اداره می‌کنید، احتمالاً می‌دانید که روی هر تراکنش کارت اعتباری، کارمزدی پرداخت می‌کنید. اما آیا می‌دانستید که بخشی از این کارمزد به مبلغی تعلق می‌گیرد که هرگز به جیب شما نمی‌رود؟ منظور ما مالیات فروش و انعام است؛ پول‌هایی که شما صرفاً به عنوان واسطه جابه‌جا می‌کنید، اما همچنان بابت آن‌ها کارمزد پرداخت می‌کنید. قانون تازه‌ای در ایلینوی به نام «قانون ممنوعیت کارمزد تبادل بین‌بانکی» (IFPA) این وضعیت را تغییر خواهد داد. اما آیا کسب‌وکار شما برای آن آماده است؟

سناریوی آشنا: شام ۱۰۰ دلاری در شیکاگو​

تصور کنید مشتری در رستوران شما در شیکاگو یک شام ۱۰۰ دلاری سفارش می‌دهد. زیرمجموع هزینه غذا ۸۶.۵۵ دلار است، مالیات فروش ۱۰.۲۵٪ معادل ۸.۸۷ دلار اضافه می‌شود، و مشتری ۱۵٪ انعام معادل ۱۲.۹۸ دلار اضافه می‌کند. جمع نهایی روی رسید: ۱۰۸.۴۰ دلار. وقتی مشتری کارت اعتباری خود را می‌کشد، شرکت پردازش‌گر شما کارمزدی حدود ۲.۵٪ از کل مبلغ یعنی ۲.۷۱ دلار کسر می‌کند (معمولاً ۰.۵٪ به‌علاوه ۵ سنت برای هر تراکنش).

حالا نکته مهم: از این ۱۰۸.۴۰ دلار، شما فقط ۸۶.۵۵ دلار را به عنوان درآمد واقعی نگه می‌دارید. ۸.۸۷ دلار را باید به عنوان مالیات فروش به ایالت بدهید و ۱۲.۹۸ دلار را به کارکنان خود به عنوان انعام پرداخت کنید. اما کارمزد کارت اعتباری شما روی کل ۱۰۸.۴۰ دلار محاسبه می‌شود — یعنی شما بابت ۲۱.۸۵ دلاری که هرگز متعلق به شما نیست، کارمزد پرداخت می‌کنید.

این دقیقاً همان چیزی است که قانون جدید ایلینوی، «قانون ممنوعیت کارمزد تبادل بین‌بانکی» (IFPA) می‌خواهد تغییر دهد. این قانون که به عنوان اولین قانون از این نوع در آمریکا شناخته می‌شود، کارمزدها بر مالیات فروش و انعام را از ۱ ژوئیه ۲۰۲۶ ممنوع می‌کند. اما پیاده‌سازی آن به سادگیِ یک کلید روشن/خاموش نیست — و شما باید همین حالا حساب‌های خود را آماده کنید. در این مقاله، همه آنچه باید درباره این قانون بدانید — از جزئیات آن تا راه‌نمای عملی راه‌اندازی سیستم حسابداری خود — آمده است.

چرا روی مالیات و انعام کارمزد می‌پردازید؟​

هر بار که مشتری کارت خود را می‌کشد، یک زنجیره چهارطرفه آغاز می‌شود: بین کسب‌وکار شما، پردازشگر شما، شبکه کارت (ویزا، مسترکارت، یا سایر) و بانک صادرکننده کارت مشتری. هر یک از این‌ها نقشی در تأیید، پردازش و تسویه تراکنش دارند. هزینه‌های تبادل بین‌بانکی (Interchange) که در این میان اعمال می‌شود، معمولاً ترکیبی از یک مبلغ ثابت (حدود ۰.۰۵ تا ۰.۱۰ دلار) به‌علاوه درصدی از مبلغ کل تراکنش (معمولاً ۱.۱۵٪ تا ۳.۱۵٪ برای کارت‌های اعتباری) است. در ایالات متحده، این هزینه به‌طور میانگین حدود ۲٪ از ارزش هر تراکنش برآورد می‌شود.

اما نکته کلیدی اینجاست: این درصد بر اساس مبلغ کل تراکنش محاسبه می‌شود، نه فقط بخشی که متعلق به فروشنده است. به عبارت دیگر، وقتی مشتری یک وعده غذا به مبلغ ۱۰۰ دلار سفارش می‌دهد و ۱۰٪ مالیات و ۱۵٪ انعام اضافه می‌کند، کارمزد شما بر اساس ۱۲۵ دلار محاسبه می‌شود، نه ۱۰۰ دلار. در حالی که بخش مالیات و انعام در نهایت به دست شما نمی‌رسد و به دولت یا کارکنان تعلق می‌گیرد. این بدان معناست که شما عملاً بابت انتقال پولی که مال شما نیست، کارمزد پرداخت می‌کنید.

چرا قانون تصویب شد؟​

گفته می‌شود این قانون، اولین قانون از نوع خود در ایالات متحده است و هدف آن رسیدگی به «مسئله‌ای دیرینه» است که در آن، فروشندگان مجبورند کارمزد تراکنش‌های کارت اعتباری را بر روی مالیات فروش و انعام‌هایی بپردازند که در واقع به آن‌ها تعلق نمی‌گیرد. حامیان این قانون استدلال می‌کنند که فروشندگان به‌عنوان نماینده ایالت، مالیات فروش را از مشتریان دریافت می‌کنند و انعام را مستقیماً به کارکنان منتقل می‌کنند. پس چرا باید بابت انتقال این پول‌ها کارمزد بپردازند؟ این استدلال منجر به تصویب یکی از اولین قوانین در نوع خود در ایالات متحده شد.

قانون چه می‌کند؟​

قانون ممنوعیت کارمزد تبادل بین‌بانکی ایلینوی (IFPA) که به عنوان بخشی از بودجه سال ۲۰۲۴ ایالت (HB 4951) تصویب شد، فروشندگان و پردازشگرهای کارت را موظف می‌کند تا کارمزد را تنها بر اساس بخشی از مبلغ تراکنش که به کالا یا خدمات فروخته‌شده مربوط می‌شود محاسبه کنند، نه بر اساس کل مبلغ شامل مالیات فروش و انعام. این قانون اولین قانون در نوع خود در ایالات متحده است و از ۱ ژوئیه ۲۰۲۶ اجرایی می‌شود — البته اگر چالش‌های حقوقی شبکه‌های پرداخت کارت آن را متوقف نکنند.

چرا این اتفاق می‌افتد؟​

قانون‌گذاران ایلینوی استدلال می‌کنند که فروشندگان، به‌ویژه رستوران‌ها و کسب‌وکارهای کوچک، بین «درآمد خالص» و «درآمد ناخالص» تفاوت قائل شده‌اند: مالیات فروش هرگز متعلق به فروشنده نیست و انعام نیز مستقیماً به کارکنان تعلق می‌گیرد. با این حال، کارمزدهای تراکنش کارت اعتباری معمولاً بر اساس مبلغ کل — شامل مالیات و انعام — محاسبه می‌شوند. این در حالی است که فروشندگان مجبورند این کارمزدها را از درآمد اصلی خود بپردازند، در حالی که بخش مالیات و انعام فقط از دست آن‌ها عبور می‌کند.

قانون چگونه کار می‌کند؟​

قانون ممنوعیت کارمزد تبادل بین‌بانکی ایلینوی (IFPA) که در سال ۲۰۲۴ و به‌عنوان بخشی از بودجه سال ۲۰۲۵ تصویب شد، اولین قانون در نوع خود در ایالات متحده است. این قانون از اول ژوئیه ۲۰۲۶ اجرایی می‌شود (و پیش از این نیز از اول ژوئیه ۲۰۲۵ به تعویق افتاده بود) و پردازشگرهای کارت را ملزم می‌کند که کارمزد تبادل بین‌بانکی (Interchange) را بر بخش مالیات فروش و انعام تراکنش‌های کارت اعتباری در ایلینوی اعمال نکنند. این قانون پس از چالش‌های حقوقی بانک‌ها و شبکه‌های پرداخت، اخیراً توسط دادگاه تأیید شد و بانک‌های بزرگ به‌طور داوطلبانه در حال پیاده‌سازی تغییرات لازم هستند.

این قانون برای نخستین بار در ایالات متحده، فروشندگان را ملزم می‌کند که مالیات فروش و انعام را به‌صورت جداگانه در تراکنش‌های کارت‌های اعتباری و نقدی گزارش کنند تا کارمزد تبادل بین‌بانکی بر این بخش‌ها اعمال نشود. اگر شما یک تاجر در ایلینوی هستید که کارت‌های اعتباری یا نقدی می‌پذیرید، باید بدانید که این قانون چه زمانی اجرا می‌شود، چطور کار می‌کند، و مهم‌تر از آن — چه اقداماتی باید قبل از ضرب‌الاجل ۱ ژوئیه ۲۰۲۶ انجام دهید تا هم از تخفیف‌های آن بهره‌مند شوید و هم از مشکلات انطباق جلوگیری کنید.

چرا این‌قدر طول کشید؟​

صنعت پرداخت کارت در ایالات متحده سال‌ها تحت تسلط دو غول شبکه پرداخت — ویزا و مسترکارت — بوده است. این شبکه‌ها تعیین می‌کنند که فروشندگان چه هزینه‌ای برای پذیرش کارت بپردازند. در سال‌های اخیر، بسیاری از ایالت‌ها قوانینی برای محدود کردن این هزینه‌ها تصویب کرده‌اند. در ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶، تعداد فزاینده‌ای از ایالت‌ها قوانینی تصویب کرده‌اند که کارمزدها را بر بخش مالیات و انعام ممنوع می‌کند. ایلینوی اولین ایالتی بود که در ژوئن ۲۰۲۴ قانون ممنوعیت کارمزد بر مالیات فروش و انعام را تصویب کرد و تاریخ اجرای آن را ابتدا جولای ۲۰۲۵ و سپس با یک سال تأخیر به ۱ ژوئیه ۲۰۲۶ موکول کرد.

چرا فروشندگان کارمزد بر مالیات و انعام می‌پردازند؟​

هر تراکنش کارت اعتباری شامل زنجیره‌ای بین چند بازیگر است: شما به عنوان فروشنده، بانک شما، شبکه پرداخت (ویزا، مسترکارت)، بانک صادرکننده کارت مشتری، و پردازشگر شما. در این زنجیره، شبکه کارمزدی را تعیین می‌کند که معمولاً شامل یک مبلغ ثابت (حدود ۰.۰۵ تا ۰.۱۰ دلار) به‌علاوه درصدی از کل مبلغ تراکنش است. این درصد، به‌طور میانگین حدود ۲.۱۵٪ برای کارت‌های اعتباری و حدود ۱٪ برای کارت‌های نقدی است، هرچند برای رستوران‌ها و کسب‌وکارهای کوچک معمولاً بالاتر و برای فروشگاه‌های بزرگ کمی پایین‌تر است.

نکته مهم این است که این هزینه‌ها بر اساس «مبلغ کل» محاسبه می‌شوند. وقتی مشتری کارت می‌کشد، سیستم شما تنها یک عدد — مجموع کل خرید و مالیات و انعام — را به شبکه پرداخت ارسال می‌کند. شبکه‌ها و بانک‌ها استدلال می‌کنند که خدمات آنها شامل پردازش کل این مبلغ است، زیرا آن‌ها باید ریسک، امنیت، و مدیریت کل تراکنش را بر عهده بگیرند. اما از دید فروشنده‌ها، این کار مانند این است که برای انتقال پول‌هایی که هرگز مال شما نیست، هزینه بپردازید.

در ژوئن ۲۰۲۴، ایلینوی به عنوان اولین ایالت آمریکا، قانونی را تصویب کرد که این وضعیت را تغییر می‌دهد.

قانون ممنوعیت کارمزد تبادل بین‌بانکی ایلینوی چه می‌کند؟​

قانون ممنوعیت کارمزد تبادل بین‌بانکی (IFPA) که به عنوان بخشی از بودجه سال ۲۰۲۵ ایالت (HB 4951) به تصویب رسید، به فروشندگان این امکان را می‌دهد که از شبکه‌های کارت پرداخت (مانند ویزا و مسترکارت) و بانک‌ها بخواهند کارمزد را فقط بر اساس بخشی از مبلغ که به فروشنده تعلق می‌گیرد محاسبه کنند. این قانون اولین قانون در نوع خود در ایالات متحده است و شامل دو مؤلفه اصلی می‌شود:

• ممنوعیت کارمزد بر مالیات فروش: پردازشگرها نمی‌توانند کارمزد بر بخش مالیات فروش تراکنش دریافت کنند.
• ممنوعیت کارمزد بر انعام: کارمزد فقط بر مبلغ کالا/خدمات محاسبه می‌شود، نه انعام.

جزئیات فنی این قانون پیچیده است، اما خلاصه آن این است: اگر کسب‌وکار شما با کارت اعتباری یا دبیت کارت پرداخت می‌پذیرد و در فروشگاه شما مالیات فروش دریافت می‌شود، از تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۲۶، شبکه‌های کارت پرداخت و بانک‌ها موظفند کارمزد خود را بر اساس مبلغ فروش (بدون احتساب مالیات) محاسبه کنند. اگر انعام نیز قابل شناسایی باشد، باید از آن نیز کارمزد حذف شود.

این قانون دو الزام اصلی برای کسب‌وکارها دارد:

۱. ثبت دقیق تفکیک: شما باید بتوانید در هر تراکنش، مبلغ فروش، مالیات و انعام را به‌طور دقیق و جداگانه ثبت و گزارش کنید. اگر سیستم شما قادر به تفکیک این موارد نباشد، در عمل از مزایای قانون بهره‌مند نخواهید شد.

۲. بازیابی کارمزدهای گذشته: اگر سیستم شما پیش از اجرای قانون، کارمزدها را بر مبلغ کل محاسبه می‌کرد، می‌توانید برای بازپرداخت کارمزدهای اضافی (تا یک سال قبل) اقدام کنید. این فرآیند شامل ارائه اسناد و مدارک دقیق به شرکت‌های پرداخت و صادرکنندگان کارت است.

چه کسانی مشمول این قانون می‌شوند؟​

این قانون برای فروشندگانی اعمال می‌شود که:

• در ایلینوی مستقر هستند (حتی اگر به صورت آنلاین در سایر ایالت‌ها نیز فعالیت می‌کنند)
• کارت‌های اعتباری یا نقدی را از مشتریان می‌پذیرند
• مالیات فروش یا استفاده دریافت می‌کنند
• حجم تراکنش‌های کارتی آن‌ها در سال قبل از ۱ میلیون دلار فراتر رفته باشد

فروشندگانی که حجم تراکنش‌هایشان کمتر از ۱ میلیون دلار است، از این قانون مستثنی هستند، اما می‌توانند به صورت داوطلبانه از آن پیروی کنند. نکته مهم: این قانون فقط تراکنش‌های انجام‌شده در ایلینوی را پوشش می‌دهد، نه همه تراکنش‌های یک کسب‌وکار با مشتریان در سراسر کشور. بنابراین باید دقیقاً مشخص کنید کدام تراکنش‌ها مشمول قانون هستند.

ضرب‌الاجل: ژوئیه ۲۰۲۵ یا حتی زودتر​

ممکن است تصور کنید تا ژوئیه ۲۰۲۶ فرصت دارید، اما واقعیت این است که باید خیلی زودتر آماده شوید. کارشناسان توصیه می‌کنند فرآیند آماده‌سازی را از همان ابتدای سال ۲۰۲۵ آغاز کنید، نه در بهار ۲۰۲۶.

چرا این‌قدر عجله؟ چون قانون از شما می‌خواهد که (۱) داده‌های تراکنش دقیق و تفکیک‌شده داشته باشید، (۲) بتوانید ادعای معافیت را از طریق پردازشگر خود ثبت کنید، و (۳) روشی برای مستندسازی و اثبات معافیت‌ها داشته باشید. هر سه این موارد به تغییراتی در زیرساخت‌های فنی و فرآیندهای داخلی نیاز دارند. شبکه‌های پرداخت کارت (ویزا و مسترکارد) ممکن است جزئیات اجرایی را تا اوایل ۲۰۲۶ اعلام کنند و اگر تغییرات لازم را انجام ندهید، ممکن است تا اجرای قانون در ژوئیه ۲۰۲۶ آماده نباشید.

قانون دقیقاً چه چیزی را ممنوع می‌کند؟​

این قانون فروشندگان و پردازشگرهای کارت را از اعمال هزینه‌های تبادل بین‌بانکی بر بخش مالیات فروش و انعام تراکنش‌های کارت اعتباری منع می‌کند. این اولین بار در ایالات متحده است که چنین قانونی تصویب می‌شود. به این معنا که وقتی مشتری صورتحساب ۱۰۰ دلاری را با کارت اعتباری پرداخت می‌کند، شبکه‌های پرداخت مانند ویزا و مسترکارت باید «قسمت مالیات و انعام» را از پایه محاسبه کارمزد حذف کنند.

این ممنوعیت شامل موارد زیر است:

• مالیات فروش: مالیات‌های ایالتی و محلی که فروشنده موظف به وصول آن‌هاست
• انعام و خدمات: انعام‌های اختیاری که مستقیماً به کارکنان تعلق می‌گیرد
• هزینه‌های دولت: عوارض و هزینه‌های قانونی که فروشنده به نمایندگی از دولت دریافت می‌کند

اما باید مراقب باشید: ممنوعیت فقط شامل همان بخش مالیات و انعام می‌شود، نه کل مبلغ تراکنش. مثلاً اگر یک رستوران ۱۰۰ دلار صورتحساب صادر کند و مشتری ۱۵٪ انعام اضافه کند، کارمزد فقط باید بر اساس مبلغ ۱۰۰ دلار محاسبه شود، نه ۱۱۵ دلار.

تفاوت ظریف بین انعام اختیاری و هزینه خدمات​

یکی از پیچیدگی‌های اصلی این قانون، تمایز بین انعام اختیاری و هزینه خدمات اجباری است. طبق تعریف این قانون، «انعام» مبلغی است که مشتری به‌طور داوطلبانه اضافه می‌کند و اختیاری است. اما هزینه‌های خدمات مانند «هزینه خدمات ۱۸٪» برای مهمانی‌های بزرگ یا هزینه‌های اجاره فضا، «هزینه خدمات» محسوب می‌شوند و مشمول این قانون نیستند. یعنی اگر رستوران شما برای گروه‌های بزرگ هزینه خدمات اضافه می‌کند، آن مبلغ همچنان مشمول کارمزد خواهد بود.

دو مسیر برای انطباق با قانون: معافیت زمان واقعی یا بازپرداخت ۱۸۰ روزه​

قانون دو مکانیسم برای انطباق پیش‌بینی کرده است:

مسیر اول: معافیت زمان واقعی هنگام دریافت مجوز یا تسویه​

در این روش، فروشنده باید در لحظه مجوز تراکنش یا تسویه، بتواند بخش مالیات و انعام را از مبلغ کل جدا کند. این نیازمند سیستم‌های پرداخت و نرم‌افزار POS است که بتوانند این تفکیک را به‌صورت خودکار انجام دهند. اگر سیستم شما بتواند سه فیلد جداگانه (زیر مجموع، مالیات، انعام) را به پردازشگر ارسال کند، بانک‌ها موظف می‌شوند کارمزد را فقط بر اساس مبلغ غیر از مالیات و انعام محاسبه کنند.

اما هزینه‌های تسویه ارزی (Cross-Border Fees) همچنان بر اساس مبلغ کل اعمال می‌شوند. همچنین لازم است بدانید که حتی اگر کارمزد درصدی کاهش یابد، هزینه‌های ثابت مانند کارمزد هر تراکنش (مثلاً ۰.۰۵ سنت) همچنان پرداخت می‌شود.

مسیر دوم: درخواست بازپرداخت ۱۸۰ روزه​

دومین مسیر در قانون، ایجاد فرآیند بازپرداخت است. اگر داده‌های زمان واقعی در دسترس نباشد — که معمولاً در سیستم‌های قدیمی یا پردازشگرهای غیرمطابق است — فروشنده می‌تواند با ارائه اسناد، درخواست بازپرداخت کارمزدهای اضافی را تا حداکثر ۱۸۰ روز پس از تاریخ تراکنش ارائه دهد. فروشنده باید مدارکی ارائه دهد که نشان دهد (۱) تراکنش در ایلینوی انجام شده و (۲) مبلغ دقیق مالیات و انعام معاف از کارمزد.

تصویر بزرگتر: موج قوانین در آمریکا​

ایلینوی تنها ایالت در این زمینه نیست. تا مه ۲۰۲۵، حدود ۲۵ ایالت دیگر نیز در حال بررسی قوانین مشابه هستند و تلاش‌هایی برای قانون فدرال در کنگره جریان دارد. برخی از این ایالت‌ها مانند کانکتیکات، فلوریدا و تگزاس ممکن است قوانین مشابهی را تصویب کنند. بنابراین، حتی اگر در ایلینوی فعالیت نمی‌کنید، ممکن است به‌زودی با این موضوع مواجه شوید. برنامه‌ریزی برای ارائه داده‌های تفکیک‌شده، نه فقط برای انطباق با قانون، بلکه به عنوان یک مزیت رقابتی در مذاکره با پردازشگرها، منطقی است.

چالش‌های فنی: مشکل با سیستم‌های POS قدیمی​

پیاده‌سازی این قانون چالش‌های فنی جدی دارد. بسیاری از سیستم‌های نقطه‌فروش (POS) قدیمی که در رستوران‌ها و فروشگاه‌های کوچک استفاده می‌شوند، به‌گونه‌ای طراحی نشده‌اند که بتوانند به‌طور جداگانه «زیرمجموع»، «مالیات» و «انعام» را در تراکنش ارسال کنند. برای مثال، سیستم‌های POS که به‌صورت محلی نصب می‌شوند ممکن است فقط یک مبلغ کل را ثبت کنند. در مقابل، سیستم‌های مدرن مبتنی بر ابر، مانند Toast و Square، از قبل بخشی از داده‌های لازم را جمع‌آوری می‌کنند، اما ممکن است پردازشگر آن‌ها این داده‌ها را به شبکه کارت ارسال نکند.

چالش دیگر این است که حتی اگر داده‌ها ارسال شوند، شبکه‌های کارت ممکن است هنوز زیرساخت لازم برای دریافت و پردازش مجزای این داده‌ها را نداشته باشند. به همین دلیل، صنعت پرداخت استدلال می‌کند که این تغییرات به زمان و هماهنگی گسترده نیاز دارد.

تأثیر بر هزینه‌های شما: چه چیزی تغییر می‌کند؟​

بیایید اعداد را بررسی کنیم. فرض کنید یک رستوران در شیکاگو است که سالانه ۱ میلیون دلار فروش کارت دارد. با فرض نرخ مالیات ترکیبی ۱۰.۲۵٪ (مالیات ایالتی ۶.۲۵٪ به اضافه مالیات شهر ۴٪ در شیکاگو) و میانگین انعام ۱۸٪ روی تراکنش‌ها:

• کارمزد کل بر مبلغ کل فروش: اگر نرخ کارمزد ۲.۵٪ باشد، سالانه حدود ۲۵,۰۰۰ دلار کارمزد پرداخت می‌کنید.
• بخشی که معاف می‌شود: مالیات فروش (حدود ۱۰٪) و انعام (حدود ۳٪ از کل تراکنش‌ها بر اساس فرض ۱۵٪ انعام معادل ۱۳٪ از مبلغ کل) — در مجموع حدود ۱۳٪ از تراکنش‌ها. کارمزد معاف‌شده تقریباً ۳,۲۵۰ دلار در سال خواهد بود.

اگرچه این مبلغ در مقیاس总收入 ممکن است کوچک به نظر برسد، اما برای رستوران‌هایی با حاشیه سود ۳ تا ۵٪، این مبلغ معادل سود چند هفته است.

جدول زمانی: آنچه باید بدانید​

قانون اصلی در ژوئن ۲۰۲۴ امضا شد و تاریخ اجرای اولیه آن ژوئیه ۲۰۲۵ بود. اما در مه ۲۰۲۵، دادگاه تجدیدنظر ایلینوی اعلام کرد که دستور اجرای این قانون صادر نشده است و اجرای آن حداقل تا پایان ژوئن ۲۰۲۶ به تعویق افتاده است. دادگاه عالی ایلینوی این تصمیم را در آگوست ۲۰۲۵ تأیید کرد و مهلت را به ژوئیه ۲۰۲۶ تمدید کرد.

صنعت پرداخت‌ها (شبکه‌های کارت، بانک‌ها و پردازشگرها) با جدیت با این قانون مخالفت کرده‌اند. آن‌ها استدلال می‌کنند که محاسبه دقیق مالیات و انعام در لحظه تراکنش دشوار است و این قانون قوانین فدرال و قراردادهای بین‌المللی را نقض می‌کند. برخی پیش‌بینی می‌کنند که شبکه‌های کارت ممکن است اعلام کنند «زیرساخت‌های لازم برای اجرای این قانون در ژوئیه ۲۰۲۶ آماده نیست» و درخواست تأخیر کنند.

آنچه باید انجام دهید: راهنمای عملی برای سه ماهه اول ۲۰۲۶​

۱. از پردازشگر کارت خود بپرسید​

• آیا زیرساخت لازم برای محاسبه کارمزد بر اساس مبلغ کسر شده از مالیات و انعام را دارد؟
• برنامه زمانی آن‌ها برای آماده‌سازی چیست؟
• آیا برنامه‌های مشخصی برای درخواست‌های بازپرداخت (ربیت) دارند؟

۲. قراردادهای خود را بررسی کنید​

یکی از مشکلات اصلی این است که بسیاری از قراردادهای بازرگان (Merchant Agreements) شامل بندهایی هستند که «قوانین شبکه» را به عنوان مرجع تعریف می‌کنند. این بندها ممکن است پردازشگر شما را از پیروی از قوانین ایالتی که مغایر با قوانین شبکه‌های پرداخت است، بازدارد. باید این بندها را دقیقاً بررسی کنید یا از یک وکیل کمک بگیرید.

۳. سیستم POS خود را آماده کنید​

مطمئن شوید که سیستم فروش شما (POS) قادر است مبلغ مالیات و انعام را به‌طور جداگانه در هر تراکنش ثبت و گزارش کند. اگر POS شما این قابلیت را ندارد، با فروشنده نرم‌افزار خود تماس بگیرید و نسخه به‌روزرسانی‌شده را درخواست کنید. این کار ممکن است چند ماه طول بکشد، پس از همین امروز شروع کنید.

۴. ارتباط با پردازشگر پرداخت​

با پردازشگر و دارنده حساب تاجر خود صحبت کنید و بپرسید که آیا زیرساخت آن‌ها برای محاسبه کارمزد بر اساس مبلغ پس از کسر مالیات (یعنی مبلغ بدون مالیات) آماده است. اگر آماده نیست، بپرسید که آیا قادر به ارائه داده‌های سطح تراکنش برای محاسبه بازپرداخت ۱۸۰ روزه خواهند بود. این گفتگو را مستند کنید.

۵. حسابداری خود را تنظیم کنید​

برای هر فروشگاه، حساب‌های جداگانه‌ای برای «مالیات بر فروش» و «انعام» ایجاد کنید و اطمینان حاصل کنید که کارمزدهای پردازش پرداخت به‌درستی ثبت می‌شوند. اگر از نرم‌افزارهای حسابداری مانند QuickBooks یا Xero استفاده می‌کنید، آموزش کارکنان برای ثبت دقیق این موارد ضروری است.

نقش دورکاری مالی (Outsourced Accounting)​

برای بسیاری از کسب‌وکارهای کوچک، استخدام یک حسابدار دورکار مقرون‌به‌صرفه‌تر از استخدام نیروی تمام‌وقت است. یک حسابدار دورکار می‌تواند:

• تراکنش‌های کارت اعتباری را به تفکیک مالیات و انعام دسته‌بندی کند
• پردازشگر پرداخت را از نظر تطبیق داده‌ها کنترل کند
• سوابق مالیاتی دقیق‌تری فراهم کند
• کمک کند تا برای حسابرسی‌های احتمالی آماده باشید (حتی اگر مطمئن نیستید که شامل این قانون شوید)

این خدمات معمولاً هزینه‌ای بین ۵۰۰ تا ۲۵۰۰ دلار در ماه دارند که در مقایسه با استخدام تمام‌وقت، مقرون‌به‌صرفه است. بسیاری از فروشندگان تنها به یک ساعت در ماه نیاز دارند، در حالی که رستوران‌ها ممکن است به ۵ تا ۱۰ ساعت در ماه نیاز داشته باشند.

سه سناریوی احتمالی​

سناریوی یک: رستوران‌ها راحت‌تر از خرده‌فروشی‌ها هستند​

رستوران‌ها معمولاً POS دارند که مالیات و انعام را به‌طور جداگانه ثبت می‌کند. خرده‌فروشی‌ها ممکن است فقط داده‌های POS را به حسابدار بدهند و حسابدار باید تفکیک را انجام دهد. رستوران‌ها به لطف ثبت دقیق انعام و مالیات در POS خود، در موقعیت بهتری برای انطباق با قانون هستند.

اقدامات فوری برای کسب‌وکار شما​

اگر در ایلینوی هستید و تراکنش‌های کارتی دارید: ۱. با پردازشگر پرداخت خود تماس بگیرید و بپرسید آیا برای استفاده از این قانون آماده است یا خیر. ۲. مطمئن شوید که POS شما قادر به تفکیک مالیات و انعام است. ۳. با حسابدار خود در مورد بهترین روش‌های حسابداری برای ثبت این تفکیک‌ها صحبت کنید. ۴. اگر پردازشگر شما آماده نیست، اسناد تراکنش را به‌مدت ۱۸ ماه نگه دارید تا بتوانید درخواست بازپرداخت ۱۸۰ روزه ارائه دهید.

چالش‌ها و جزئیات فنی​

یکی از پیچیدگی‌های اصلی، نحوه تعیین اینکه آیا یک تراکنش کارت اعتباری در ایلینوی انجام شده است یا خیر است. قانون، تراکنش‌هایی را پوشش می‌دهد که «فروشنده به‌درستی مکان فروش را به‌عنوان ایلینوی شناسایی کند و فروشنده به‌طور منطقی معتقد باشد که خریدار قصد استفاده از کالا در ایلینوی را دارد». این یعنی شما باید (۱) فروشگاه فیزیکی یا مرکز توزیع در ایلینوی داشته باشید، (۲) محل تحویل را در ایلینوی ثبت کنید، یا (۳) آدرس صورتحساب مشتری مرتبط با ایلینوی را ثبت کنید. همچنین امکان ثبت انتخابی وجود دارد، اما مشاور حقوقی شما باید این تصمیم را تأیید کند.

چه کسی از قانون سود می‌برد؟​

اگرچه این قانون برای کمک به همه فروشندگان به نظر می‌رسد، اما بیشترین سود به فروشندگان بزرگی می‌رسد که سیستم‌های فروش پیشرفته دارند. برای کسب‌وکارهای کوچک با POS ساده که مالیات و انعام را به‌درستی ثبت نمی‌کنند، امکان بهره‌مندی کمتر است. با این حال، قانون شامل فروشندگان با حداقل آستانه درآمد ۱ میلیون دلار نمی‌شود و آن‌ها را ملزم به رعایت آن نمی‌کند، اما این حق را به آن‌ها می‌دهد که انتخاب کنند.

نتیجه‌گیری​

قانون ممنوعیت کارمزد تبادل بین‌بانکی ایلینوی یک تغییر مهم برای کسب‌وکارهایی است که پرداخت کارت می‌پذیرند. چه بخواهید به صورت دستی اسناد ۱۸۰ روزه ارائه دهید و چه به‌روزرسانی سیستم‌های POS خود را آغاز کنید، مهم‌ترین گام همین امروز اقدام کردن است. برای کسب‌وکارهایی که با پردازشگرهای مقرون‌به‌صرفه (Flat-rate) کار می‌کنند، زمان برای نهایی کردن ثبت‌نام‌ها محدود است. برای آن‌هایی که در برنامه‌های «هزینه به‌علاوه» (Interchange-plus) هستند، آماده‌سازی سیستم‌ها برای داده‌های سطح تراکنش تا ژانویه کاری ضروری است.

قانون جدید ایلینوی را می‌توان به دو صورت دید: یک پیچیدگی حقوقی دیگر، یا یک فرصت برای کسب‌وکار هوشمند. کسانی که زودتر آماده شوند، نه‌تنها از این قانون بهره می‌برند، بلکه تصویر دقیق‌تری از کسب‌وکار خود به دست می‌آورند. شروع کنید — تراکنش‌های خود را زیر ذره‌بین ببرید، با پردازشگر خود صحبت کنید، و شماره‌هایی را که همیشه باید می‌دیدید، ببینید. بازپرداخت‌ها به کسانی تعلق می‌گیرد که آماده‌اند. مطمئن شوید که شما جزو آن‌ها هستید.