تولیدکنندهای از محصول شما پست میگذارد، شما ۸۰۰ دلار پرداخت کردهاید و یک واحد رایگان فرستادهاید و زیرنویس میگوید «#تبلیغ» که در زیر دکمه «بیشتر» دفن شده است. در سال ۲۰۲۶، FTC این را یک رویه فریبکارانه احتمالی توسط هم تولیدکننده محتوا و هم برند میداند — و قرارداد برند و سوابق پرداخت، مدرک این امر است.
FTC چه چیزی را الزام میکند؟
رهنمودهای تأیید (۱۶ CFR 255): ارتباط مادی بین برند و تأییدکننده — پرداخت، محصول رایگان یا هر مزیتی — باید بهطور واضح و آشکار در همان رسانهای که تأیید انجام شده افشا شود، بدون اینکه کاربر برای دیدن آن نیاز به کلیک روی «بیشتر» یا تماشای تا انتها داشته باشد.
روند اجرایی ۲۰۲۶: FTC از نامههای اخطار به سمت دستورات توافقی حرکت کرده که برندهای کوچک را نیز نام میبرد، نه فقط آژانسها را، و اجرای برنامه انطباق را نیز الزام میکند. افشا باید به این شکل باشد:
- غیرقابلاجتناب: در خود ویدیو یا تصویر برای رسانههای تصویری، نه فقط در زیرنویس
- به زبان ساده: «همکاری پولی با [برند]» یا «هدیه از طرف [برند]»، نه «#حمایت» یا «#همکاری»
- قبل از انتشار: قبل از طرح ادعا افشا شود، نه بعد از آن
برندهای کوچک چه مستنداتی باید داشته باشند؟
- قرارداد تولیدکننده محتوا: افشای ارتباط مادی، تأیید زبان افشا و بندی مبنی بر اینکه تولیدکننده محتوا از رهنمودها پیروی میکند و ادعای تأییدنشدهای درباره کارایی محصول مطرح نخواهد کرد.
- سابقه پرداخت: بدهکار «هزینه بازاریابی اینفلوئنسر ۸۰۰ دلار» / بستانکار «وجه نقد ۸۰۰ دلار»، بهعلاوه بدهکار «بهای تمامشده کالای نمونه محصول ۴۵ دلار» / بستانکار «سرمایه در کالا ۴۵ دلار» برای واحد هدیهشده. این پرداخت دلیل بر ضرورت افشاست.
- گزارش پایش: اسکرینشات یا ضبط صفحه از محتوای منتشرشده با افشای قابلمشاهده، تاریخدار و بایگانیشده. این گزارش همان چیزی است که FTC هنگام بررسی درخواست میکند.