تعمیرگاهی که ۸۹ دلار برای رفع ویروس، ۱۹۹ دلار برای لپ‌تاپ بازسازیشده و ۷۵ دلار برای هر صندلی MSP دریافت می‌کند، یک واریزی در بانک می‌بیند و سه کسبوکار متفاوت در دفتر کل دارد — و همین واریزی پنهانش می‌کند که واقعاً کدام‌یک پول‌ساز است.
سه جریان درآمدی، سه حاشیه سود
تعمیرات موردی: تعمیرات یک‌باره، معمولاً در همان روز، با احتساب قطعه و دستمزد. درآمد در زمان تحویل شناسایی می‌شود. بهای تمام‌شده کالای فروش‌رفته (COGS) شامل قطعه (صفحه نمایش، باتری، حافظه SSD) به‌قیمت تمام‌شده است و دستمزد، زمان تکنسین برای آن قبض مشخص است. حاشیه سود تعمیرات موردی معمولاً ۴۵ تا ۶۰ درصد قبل از کسر هزینه‌های سربار است، اما نرخ بهره‌برداری از ظرفیت نوسان دارد.
فروش کالاهای بازسازیشده: دستگاه‌های دست‌دومی که از طریق تعویض، عمده‌فروشی یا تحویل توسط مشتری به دست می‌آیند و آن‌ها را بازسازی می‌کنید. موجودی شامل خود دستگاه به‌قیمت تمام‌شده، به‌علاوه قطعات و دستمزد بازسازی است که به‌صورت تک‌عددی ثبت می‌شود. یک دستگاه ۱۲۰ دلاری خریداری‌شده + ۴۵ دلار قطعه و ۱/۲ ساعت کار با نرخ ۳۰ دلار = ۲۰۱ دلار تمام‌شده. با فروش ۲۹۹ دلاری، سود ناخالص ۹۸ دلار (۳۳٪) است. بدون محاسبه هزینه به‌ازای هر واحد، تعمیرگاهی که دستگاه‌های دست‌دوم ۶۰ دلاری را «چون ارزان است» می‌خرد و بازسازی می‌کند، متوجه دستمزدی که باعث پرهزینه‌شدنش می‌شود هم نمی‌شود.
خدمات مدیریت‌شده (MSP): پشتیبانی دوره‌ای به‌ازای هر صندلی، معمولاً ماهانه ۷۵ تا ۱۵۰ دلار به‌ازای هر دستگاه، که ماهانه صورت‌حساب می‌شود و بهعنوان درآمد معوق به‌صورت قسط‌المعدی شناسایی می‌گردد. حاشیه سود MSP زمانی بالا است (بیش از ۷۰٪) که نرخ بهره‌برداری از ظرفیت پایدار باشد، اما جذب یک مشتری ۱۰ نفره جدید، ساعت‌های راه‌اندازی نیاز دارد که باید در طول دوره مستهلک شود، نه اینکه یکجا در ماه اول هزینه شود.
بازیابی اطلاعات: خدماتی با قیمت ۶۰۰ تا ۱۵۰۰ دلار با نرخ بسته‌شدن معامله بالا و هزینه تمام‌شده پایین از نظر کالای فروش‌رفته دارد، اما در صورت موفقیت، هزینه‌ی آن متغیر و در صورت عدم موفقیت، هیچ هزینه‌ای دریافت نمی‌شود (no-data-no-fee). درآمد بازیابی اطلاعات را جداگانه پیگیری کنید؛ حاشیه سود آن، حاشیه سود پایین تعمیر صفحه‌نمایش میز جلو را جبران می‌کند و نرخ ترکیبی، هر دو را پنهان می‌کند.
