شما ۸۰ درصد یک کسبوکار پررونق را می‌خرید، پول را وایر می‌کنید و کنترل هیئت‌مدیره را به دست می‌گیرید. سپس حسابدارتان ترازنامه پایان سال را به دستتان می‌دهد — و این ترازنامه ۱۰۰ درصد دارایی‌های شرکت فرعی، ۱۰۰ درصد بدهی‌هایش و ۱۰۰ درصد درآمدش را نشان می‌دهد، انگار که شما مالک تمام سهام هستید. واکنش اولیه‌تان این است که چیزی اشتباه شده است. هیچ اشکالی پیش نیامده. وقتی شما یک شرکت را کنترل می‌کنید، قواعد حسابداری شما را ملزم می‌کنند که همه آن را گزارش کنید و سپس سهمی را که به سهامداران خارجی تعلق دارد — کسانی که ۲۰ درصد دیگر را در اختیار دارند — جدا کنید. این جداسازی نامی دارد: منافع غیرکنترلی، یا NCI.
اگر کسب‌وکاری را اداره می‌کنید که مالک سهم اکثریت — اما نه تمام — یک شرکت دیگر است یا در آستانه خرید آن است، این راهنما برای شماست. خواهید آموخت که NCI چیست، چرا تلفیق کل شرکت فرعی را وارد می‌کند و نه فقط درصد مالکیت شما را، ردیف‌های NCI در هر یک از صورت‌های مالی کجا ظاهر می‌شوند، NCI در روز تحصیل چگونه اندازه‌گیری می‌شود و پس از آن چگونه تعدیل می‌گردد، وقتی بدون از دست دادن کنترل، بخش‌هایی را می‌خرید یا می‌فروشید چه اتفاقی می‌افتد، و چرا هر خریدار هنگام پل زدن از ارزش حقوق صاحبان سهام به ارزش شرکت، NCI را دوباره می‌افزاید.
منافع غیرکنترلی در واقع چیست
منافع غیرکنترلی آن بخش از حقوق صاحبان سهام یک شرکت فرعی است که به طور مستقیم یا غیرمستقیم قابل انتساب به شرکت مادر نیست. این تعریف رسمی در ASC 810-10-20 است، بخشی از GAAP ایالات متحده که بر تلفیق حاکم است. به زبان ساده: سهامداران خارجی هنوز سهام خود را دارند و ادعای اقتصادی خود بر دارایی‌های خالص و سودهای شرکت فرعی را حفظ می‌کنند، اما دیگر عملیات شرکت فرعی را هدایت نمی‌کنند. شما هدایت می‌کنید.
محرک همه این‌ها کنترل است، نه فقط درصد مالکیت به تنهایی. تحت مدل سنتی منافع رأی‌دهی، مالکیت بیش از ۵۰ درصد سهام رأی‌دهی یک شرکت فرعی، کنترل را مفروض می‌داند، بنابراین یک تحصیل ۸۰ درصدی تلفیق می‌شود. مدل دوم، یعنی مدل واحد با منافع متغیر، می‌تواند حتی با مالکیت کمتر از ۵۰ درصد تلفیق را الزامی کند، هنگامی که شرکت مادر فعالیت‌هایی را هدایت می‌کند که به طور معناداری بر اقتصاد واحد اثر می‌گذارند و زیان‌ها یا بازده‌های آن را جذب می‌کند. در هر صورت، به محض وجود کنترل، تلفیق به دنبال آن می‌آید — و هر جا مالکیت کمتر از ۱۰۰ درصد باشد، NCI نیز همراه آن ظاهر می‌شود.
یک نکته واژگانی: اظهارنامه‌های قدیمی‌تر، اسناد معاملات و بسیاری از مصاحبه‌کنندگان هنوز از عبارت «منافع اقلیت» استفاده می‌کنند. این عبارت همان معنا را می‌دهد. GAAP ایالات متحده سال‌ها پیش این ردیف را به منافع غیرکنترلی تغییر نام داد و هر ارجاعی در این راهنما از اصطلاح فعلی استفاده می‌کند.
چرا ۱۰۰ درصد شرکتی را تلفیق می‌کنید که فقط ۸۰ درصدش را مالک هستید
تلفیق کامل هر خریدار بار اول را غافلگیر می‌کند، پس ارزش آن را دارد که منطق آن را بفهمید. کنترل یعنی شما استقرار تمام منابع شرکت فرعی را هدایت می‌کنید — هر دلار نقدینگی، هر دستگاه، هر کارمند — نه فقط سهم ۸۰ درصدی خود از آن‌ها را. گزارش کردن تنها سهم شما، دارایی‌هایی را که فرماندهی می‌کنید و بدهی‌هایی را که در معرض آن‌ها هستید کم‌نمایی می‌کند. بنابراین ASC 810 مستلزم آن است که شرکت مادر ۱۰۰ درصد دارایی‌ها، بدهی‌ها، درآمدها و هزینه‌های شرکت فرعی را وارد کند، مانده‌ها و معاملات بین‌شرکتی را به طور کامل حذف کند و سپس NCI را به عنوان رقم ترازکننده‌ای ارائه دهد که آنچه به سهامداران شما تعلق دارد را از آنچه به اشخاص ثالث تعلق دارد جدا می‌کند.
آن را به عنوان یک ارائه دو مرحله‌ای ببینید، نه یک تناقض. مرحله اول واقعیت اقتصادی را نشان می‌دهد: شما کل شرکت فرعی را کنترل می‌کنید، پس صورت‌های مالی تلفیقی کل شرکت فرعی را نشان می‌دهند. مرحله دوم واقعیت مالکیت را نشان می‌دهد: ردیف‌های NCI در سراسر صورت‌ها دقیقاً مشخص می‌کنند که چه مقدار از آن کل به شخص دیگری تعلق دارد. مرحله دوم را نادیده بگیرید و سهامدارانتان نمی‌توانند بفهمند واقعاً مالک چه چیزی هستند؛ مرحله اول را نادیده بگیرید و وام‌دهندگان نمی‌توانند پایه دارایی کامل و بار بدهی تحت کنترل شما را ببینند.
همین منطق توضیح می‌دهد که چرا حذف‌های بین‌شرکتی به طور ۱۰۰ درصدی انجام می‌شود و نه به درصد مالکیت شما. اگر شرکت فرعی شما ۲۰۰٬۰۰۰ دلار به شما بدهکار باشد، ترازنامه تلفیقی نمی‌تواند هم دریافتنی شما و هم پرداختنی آن را نشان دهد — از دید گروه، شما به خودتان بدهکار هستید که به صفر خالص می‌شود. حذف کامل است و NCI بر اساس نتایج شرکت فرعی پس از این حذف‌ها محاسبه می‌شود.
NCI در کجای صورت‌های مالی ظاهر می‌شود
NCI هر صورت مالی اصلی را لمس می‌کند، با این تفاوت که هرگز به عنوان بدهی ظاهر نمی‌شود. هر یک را مرور کنید تا بدانید کجا را بگردید.
ترازنامه: درون حقوق صاحبان سهام، جدا از سهام شما
NCI در بخش حقوق صاحبان سهام ترازنامه تلفیقی به عنوان یک ردیف جداگانه قرار می‌گیرد که به وضوح از سهام شرکت مادر، سود انباشته و سرمایه پرداختی اضافی جدا شده است. این جای‌گذاری عمدی است. پیش از استاندارد فعلی، منافع اقلیت غالباً در سرزمین هیچ‌کس بین بدهی‌ها و حقوق صاحبان سهام ظاهر می‌شد که خوانندگان را به این باور سوق می‌داد آن را چیزی بدانند که شرکت بدهکار است. این مبلغ به هیچ‌کس بدهکار نیست — این یک ادعای حقوق صاحبان سهام است که اشخاص ثالث بر یک شرکت فرعی تحت کنترل دارند — بنابراین اکنون درون کل حقوق صاحبان سهام قرار دارد، جایی که به آن تعلق دارد. بنابراین کل حقوق صاحبان سهام دو بخش قابل مشاهده دارد: حقوق صاحبان سهام قابل انتساب به شرکت مادر، و NCI.
صورت سود و زیان: قابل انتساب، نه هزینه
صورت سود و زیان تلفیقی شامل ۱۰۰ درصد درآمدها و هزینه‌های شرکت فرعی است و یک رقم واحد سود خالص تلفیقی تولید می‌کند. این مجموع سپس بر اساس مالکیت بین منافع کنترلی و NCI تخصیص می‌یابد. اگر شرکت فرعی ۸۰ درصدی شما به تنهایی ۵۰۰٬۰۰۰ دلار سود کسب کند، ۱۰۰٬۰۰۰ دلار از سود خالص تلفیقی به NCI قابل انتساب است و به عنوان یک ردیف جداگانه ارائه می‌شود و سود خالص قابل انتساب به شرکت مادر به عنوان خط پایانی که سهامداران شما به آن اهمیت می‌دهند باقی می‌ماند.
ردیف NCI یک هزینه نیست. هیچ نقدینگی خارج نمی‌شود و هیچ تعهدی ایجاد نمی‌گردد. این صرفاً یک تخصیص از مجموعی است که گروه قبلاً محاسبه کرده است. تحلیلگرانی که صورت‌های مالی شما را می‌خوانند بر رقم قابل انتساب به شرکت مادر تمرکز خواهند کرد، زیرا این همان جریان درآمدی است که سهام شما واقعاً ادعای آن را دارد.
درآمد جامع و صورت جریان وجوه نقد
عادت تخصیص به سایر درآمدهای جامع نیز گسترش می‌یابد. هر جزء از سایر درآمدهای جامع شرکت فرعی — تعدیلات ترجمه ارز خارجی، سودهای تحقق‌نیافته برخی اوراق بهادار — در صورت سود و زیان جامع بر اساس درصد مالکیت بین شرکت مادر و NCI تقسیم می‌شود.
در صورت جریان وجوه نقد، NCI عمدتاً نامرئی است. جریان‌های نقدی عملیاتی، سرمایه‌گذاری و تأمین مالی به طور کامل تلفیقی ارائه می‌شوند و ردیف‌های تخصیص از صورت سود و زیان منتقل نمی‌شوند. تنها جایی که دارندگان NCI مستقیماً ظاهر می‌شوند سودهای نقدی است: نقدینگی که شرکت فرعی شما به سهامداران خارجی خود می‌پردازد، یک خروج نقدی تأمین مالی گروه تلفیقی است، زیرا از دید گروه، نقدینگی از ساختمان خارج شده تا به مالکان پرداخت شود.
اندازه‌گیری NCI در روز اول: ارزش منصفانه و سرقفلی کامل
داستان NCI در تاریخ تحصیل، روزی که کنترل را به دست می‌آورید، آغاز می‌شود. استاندارد ترکیب‌های تجاری، ASC 805، روش تحصیل را الزامی می‌کند: همه چیز را به ارزش منصفانه اندازه‌گیری کنید، از جمله NCI را. تحت GAAP ایالات متحده دقیقاً یک راه برای انجام این کار وجود دارد — روش سرقفلی کامل — که ۱۰۰ درصد سرقفلی شرکت فرعی را به رسمیت می‌شناسد، از جمله بخشی که از نظر اقتصادی به دارندگان NCI قابل انتساب است.
نحوه محاسبه به این صورت است. فرض کنید ۸۰ میلیون دلار برای یک منافع ۸۰ درصدی می‌پردازید و یک ارزیابی، ارزش منصفانه NCI باقیمانده ۲۰ درصدی را ۲۰ میلیون دلار تعیین می‌کند. ارزش منصفانه کل ضمنی شرکت فرعی ۱۰۰ میلیون دلار است. اگر ارزش منصفانه دارایی‌های خالص قابل شناسایی شرکت فرعی ۹۰ میلیون دلار باشد، ترازنامه تلفیقی ۱۰ میلیون دلار سرقفلی — به مقدار کامل — و NCI به مبلغ ۲۰ میلیون دلار در حقوق صاحبان سهام به رسمیت می‌شناسد.
ارزشگذاری NCI بخش دشوار در عمل است. وقتی سهام شرکت فرعی به طور عمومی معامله می‌شود، قیمت بازار سهام غیرمالکانه نقطه شروع طبیعی است. برای یک شرکت فرعی خصوصی، انتظار یک فرآیند ارزشگذاری واقعی را داشته باشید: جریان‌های نقدی تنزیل‌شده، مضارب بازار شرکت‌های قابل مقایسه، یا قیمتی که به ازای هر سهم پرداختید ضرب در ۱۰۰ درصد (با تعدیل صرف کنترل، زیرا سهام شما کنترل را خرید و سهام آن‌ها نه). روش را مستند کنید، زیرا حسابرسان این رقم را از نزدیک بررسی می‌کنند. یک اندازه‌گیری سهل‌انگارانه NCI در روز اول، سرقفلی را از همان ابتدا تحریف می‌کند و آزمون‌های کاهش ارزش سرقفلی بعداً این خطا را مجازات خواهند کرد.
پس از معامله: سودها، سودهای نقدی و مانده‌های کسری
پس از بسته شدن تحصیل، مانده NCI در هر دوره مانند یک حساب حقوق صاحبان سهام کوچک برای اشخاص ثالث به جلو می‌غلتد. در هر دوره سهم NCI از سود شرکت فرعی را می‌افزایید (یا سهم آن از زیان را کم می‌کنید)، سهم آن از سایر درآمدهای جامع را می‌افزایید و سودهای نقدی که شرکت فرعی به دارندگان NCI پرداخت کرده را کم می‌کنید. NCI ابتدای دوره، به‌علاوه درآمد قابل انتساب، منهای سودهای نقدی، برابر است با NCI پایان دوره.
یک شرکت هلدینگ کوچک که تعدیلات تلفیق خود را در یک دفتر متنی ساده نگه می‌دارد می‌تواند تخصیص را مستقیماً ثبت کند. فرض کنید شرکت فرعی ۸۰ درصدی شما ۵۰٬۰۰۰ دلار سود کسب می‌کند و ۲۵٬۰۰۰ دلار سود نقدی اعلام می‌کند. سهم ۲۰ درصدی NCI از سود ۱۰٬۰۰۰ دلار و سهم آن از سود نقدی ۵٬۰۰۰ دلار است:
2026-12-31 * "Attribute 20% of SubS 50,000 profit to NCI"
Equity:Retained-Earnings 10,000.00 USD
Equity:NCI -10,000.00 USD
2026-12-31 * "SubS pays 25,000 dividend; NCI holders receive 20%"
Equity:NCI 5,000.00 USD
Liabilities:NCI-Dividends-Payable -5,000.00 USDثبت اول ۱۰٬۰۰۰ دلار از سود را از ادعای شرکت مادر به مانده NCI منتقل می‌کند؛ ثبت دوم NCI را هنگام خروج نقدینگی به دارندگان خارجی کاهش می‌دهد. اگر تعدیلات تلفیق را به این روش ردیابی می‌کنید، آن‌ها را در حساب‌های اختصاصی نگه دارید، همان‌طور که مستندات شروع به کار برای هر دفتر حساب با تعدیلات چندلایه توصیه می‌کند — تطبیق پایان سال بین دفاتر مستقل شرکت فرعی و صورت‌های مالی تلفیقی سپس به صورت مکانیکی قابل ردیابی خواهد بود.
اکنون قاعده‌ای که حتی کنترلرهای باتجربه را هم غافلگیر می‌کند: هیچ کفی در صفر وجود ندارد. تحت ASC 810-10-45-21، زیان‌های قابل انتساب به NCI حتی وقتی مانده آن را منفی می‌کنند، همچنان به NCI جریان می‌یابند. یک NCI کسری به سادگی یعنی سهم اشخاص ثالث از زیان‌های انباشته از سهم آن‌ها از سرمایه مشارکت‌شده و سودهای گذشته فراتر رفته است. شرکت مادر آن زیان‌های مازاد را فقط به این دلیل که ردیف NCI قرمز شده جذب نمی‌کند. تله رایج، توقف تخصیص زیان پس از رسیدن NCI به صفر است که بی‌سروصدا نتایج شرکت مادر را با بلعیدن زیان‌هایی که به شخص دیگری تعلق دارد بیش‌نمایی می‌کند.
خرید بیشتر یا فروش بخشی بدون از دست دادن کنترل
دیر یا زود سهم را تعدیل خواهید کرد — برخی از دارندگان اقلیت را می‌خرید یا بخشی را برای تأمین نقدینگی می‌فروشید — در حالی که کنترل را حفظ می‌کنید. ASC 810 هر چنین تغییری را به عنوان یک معامله حقوق صاحبان سهام بین مالکان می‌بیند، نه یک معامله تجاری با دنیای بیرون. منطق با همه موارد فوق سازگار است: شما پیش از معامله شرکت فرعی را کنترل می‌کردید و پس از آن هم کنترل می‌کنید، پس واقعاً چیزی تحصیل یا واگذار نشده است. مالکیت صرفاً درون گروه تلفیقی جابجا شده است.
پیامدها مکانیکی هستند. هیچ سود یا زیانی به صورت سود و زیان نمی‌رسد و هیچ سرقفلی جدیدی ایجاد نمی‌شود. در عوض، مبلغ دفتری NCI را برای بازتاب تقسیم مالکیت جدید تعدیل می‌کنید و تفاوت بین آن تعدیل و نقدینگی پرداختی یا دریافتی را مستقیماً به سرمایه پرداختی اضافی ثبت می‌کنید. اگر ۱۲ میلیون دلار برای تحصیل سهام NCI با مبلغ دفتری ۱۰ میلیون دلار بپردازید، صرف ۲ میلیون دلاری، APIC شما را کاهش می‌دهد — از نظر اقتصادی یک توزیع به مالکان. در فروش بخشی در حالی که کنترل را حفظ می‌کنید، تصویر آینه‌ای اعمال می‌شود: عواید بالاتر از مبلغ دفتری که از آن صرف‌نظر می‌کنید، APIC را افزایش می‌دهد.
سود یا زیان تنها زمانی وارد تصویر می‌شود که یک معامله کنترل را از شما بگیرد. در آن نقطه تلفیق را لغو می‌کنید: دارایی‌ها، بدهی‌ها و NCI شرکت فرعی را از ترازنامه حذف می‌کنید، هر سرمایه‌گذاری باقیمانده را به ارزش منصفانه دوباره اندازه‌گیری می‌کنید و سود یا زیان حاصل را در سودها به رسمیت می‌شناسید. عبور از خط کنترل در هر جهت، همان خط صریح است — هر چیزی کمتر از آن درون حقوق صاحبان سهام باقی می‌ماند.
چرا خریداران NCI را در پل ارزش شرکت دوباره می‌افزایند
اینجاست که NCI از بخش حسابداری خارج می‌شود و در هر گفتگوی تحصیلی که تا به حال خواهید داشت ظاهر می‌شود. ارزش شرکت کل کسبوکار عملیاتی را اندازه‌گیری می‌کند — ارزش بدهکار به همه تأمین‌کنندگان سرمایه به طور مجموع — در حالی که ارزش حقوق صاحبان سهام تنها آنچه به سهامداران شرکت مادر تعلق دارد را اندازه‌گیری می‌کند. پل بین آن‌ها از طریق ترازنامه می‌گذرد:
ارزش شرکت برابر است با ارزش حقوق صاحبان سهام، به‌علاوه کل بدهی، به‌علاوه NCI، منهای نقدینگی (با سهام ممتاز و چند قلم دیگر بسته به عرف).
NCI دقیقاً به همان دلیلی افزوده می‌شود که این راهنما با آن آغاز شد: EBITDA و EBIT تلفیقی شامل ۱۰۰ درصد نتایج عملیاتی شرکت فرعی هستند، پس رقمی که این مضارب بر آن اعمال می‌شوند نیز باید نمایانگر ۱۰۰ درصد کسبوکار عملیاتی باشد. ارزش حقوق صاحبان سهام به تنهایی فقط سهم سهامداران شما را نمایندگی می‌کند. افزودن مجدد ادعای اشخاص ثالث، کل را بازمی‌گرداند. افزودن مجدد را فراموش کنید و ارزش شرکت را کم‌نمایی می‌کنید در حالی که بر سودهایی تقسیم می‌کنید که کل شرکت فرعی را شامل می‌شوند — یک مضرب نامتناسب که هدف را ارزان‌تر از آنچه هست نشان می‌دهد.
با اعداد کار کنید. حقوق صاحبان سهام شرکت شما ۵۰۰ میلیون دلار ارزش دارد، ۱۰۰ میلیون دلار بدهی و ۳۰ میلیون دلار نقدینگی دارد و NCI در ترازنامه آن با مبلغ دفتری ۲۰ میلیون دلار ثبت شده است. ارزش شرکت ۵۰۰ میلیون به‌علاوه ۱۰۰ میلیون به‌علاوه ۲۰ میلیون منهای ۳۰ میلیون است، یعنی ۵۹۰ میلیون دلار. خریداری که مضرب ۱۰ برابر EBITDA ارائه می‌دهد، آن را بر رقم ۵۹۰ میلیون دلار اعمال می‌کند، سپس بدهی و NCI را کسر می‌کند تا ارزش سهام شما را حل کند. خریداران باتجربه در این پل غالباً یک برآورد ارزش منصفانه از NCI را جانشین مبلغ دفتری آن می‌کنند، زیرا رقم ترازنامه ارزش منصفانه تاریخ تحصیل به‌علاوه تخصیص انباشته را بازتاب می‌دهد و نه آنچه سهام اقلیت امروز به دست می‌آورد. اگر زمانی در حالی که یک سهم اقلیت وجود دارد بفروشید، دقیقاً همین تعدیل را در مدل خریدار انتظار داشته باشید — و بررسی کنید که آن‌ها از مبلغ دفتری یا ارزش منصفانه برای NCI استفاده کرده‌اند، زیرا تفاوت مستقیماً از عواید شما کم می‌شود.
اشتباهاتی که تلفیق‌کنندگان بار اول را زمین می‌زند
چهار خطا مسئول بیشتر اصلاحات مجدد NCI و تعدیلات حسابرسی هستند. کار خود را با هر یک بررسی کنید.
اول، محدود کردن زیان‌ها به صفر، که پیش‌تر به آن پرداخته شد — به تخصیص سهم NCI از زیان‌ها به یک مانده کسری ادامه دهید و آن‌ها را در نتایج شرکت مادر جذب نکنید.
دوم، شناسایی سرقفلی هنگام خرید سهام از دارندگان NCI. خرید در حالی که کنترل حفظ می‌شود یک معامله حقوق صاحبان سهام است: صرف بالاتر از مبلغ دفتری APIC را تعدیل می‌کند و هیچ سرقفلی جدیدی به رسمیت شناخته نمی‌شود. سرقفلی یک بار، در روز کسب کنترل، اندازه‌گیری می‌شود.
سوم، ارائه NCI به عنوان بدهی یا در حقوق صاحبان سهام میانی به طور پیش‌فرض. NCI ساده و معمولی حقوق صاحبان سهام دائمی است، تمام. استثنای واقعی NCI قابل بازخرید است — سهام اقلیت که دارندگانشان می‌توانند شما را مجبور به بازخرید کنند — که از راهنمایی جداگانه پیروی می‌کند و می‌تواند در حقوق صاحبان سهام موقت (میانی) قرار گیرد. این یک پرسش مربوط به شرایط سهام است، نه رفتار پیش‌فرض.
چهارم، استفاده از رقم اشتباه NCI در پل ارزشگذاری. مبلغ دفتری پاسخ حسابداری است؛ ارزش منصفانه سهم اقلیت معمولاً پاسخ ارزشگذاری است. آن‌ها با گذشت زمان و رشد شرکت فرعی از هم فاصله می‌گیرند، پس پیش از پل زدن تأیید کنید که مدل شما به کدام یک نیاز دارد.
گام بعدی شما به عنوان مالک اکثریت
آخرین صورت‌های مالی تلفیقی خود را بردارید و سه ردیف NCI را پیدا کنید: مانده حقوق صاحبان سهام، تخصیص درآمد، و — اگر شرکت فرعی شما سود نقدی به اشخاص ثالث می‌پردازد — خروج نقدی تأمین مالی. تأیید کنید که تخصیص درآمد برابر است با نتیجه مستقل شرکت فرعی ضرب در درصد مالکیت خارجی، تأیید کنید که زیان‌ها حتی اگر مانده منفی شده باشد تخصیص یافته‌اند، و تأیید کنید که هرگونه تغییر سهم از زمان تحصیل از طریق APIC رفته است و نه صورت سود و زیان. اگر هر سه بررسی درست باشند، تلفیق شما همان داستانی را روایت می‌کند که ASC 810 می‌خواهد: کل کسبوکار تحت کنترل شما، با سهم شخص دیگر که به وضوح مشخص شده است. برای معامله تصویر آینه‌ای — انتقال دارایی‌ها بین شرکت‌هایی که قبلاً کنترل می‌کنید و هیچ NCI در آن‌ها ایجاد نمی‌شود — به تفسیر معاملات تحت کنترل مشترک مراجعه کنید.